Ζωή χωρίς δημοκρατία, 2009
Ξύλο, κοντραπλακέ, ακρυλικό, σπρέι
Συλλογή ΕΜΣΤ
Δωρεά του καλλιτέχνη 2010
Μνημείο στη συλλογική ουτοπία, 2010
Ξύλο, ακρυλικό, ακουαρέλα
He remained alone with his star, 2005
Ξύλο, ακρυλικό, μέταλλο
Sickle Without Hammer, 2007
Ξύλο, ακρυλικό, τσόχα
The shape of things to come, 2011
Ξύλο, ακρυλικό
Μακροχρόνιος δανεισμός από τον καλλιτέχνη
Συχνά, τα έργα του Κωστή Βελώνη πραγματεύονται την επιθυμία, την αποτυχία, την απώλεια και τη μελαγχολία, σε σχέση με τις ουτοπικές ιδεολογίες του παρελθόντος. Στα έργα της ενότητας αυτής, ο Βελώνης εστιάζει στις υποσχέσεις και τις ανεπάρκειες της δημοκρατίας, του μοντερνισμού και της πολιτικής ιδεολογίας του σοσιαλισμού. Στο έργο Μνημείο στη συλλογική ουτοπία ο καλλιτέχνης μνημονεύει τη ρωσική πρωτοπορία, το Bauhaus και τα κινήματα του Μάη του ’68, καθώς και άλλες επιμέρους στιγμές συλλογικής προσήλωσης στο ουτοπικό από την ιστορία της ανθρωπότητας και της τέχνης. Έργα όπως το The Shape of Things to Come [Η μορφή των μελλούμενων] ή He remained alone with his star [Έμεινε μόνος με το αστέρι του], παραπέμπουν στην αντιπαράθεση κοινωνίας και ατόμου, ιδιωτικού και συλλογικού βίου —ένα μεγάλο κόκκινο αστέρι επισκιάζει ένα μικρό ταπεινό σκαμνί— προτείνοντάς τη μάλλον ως πηγή ενός αισθήματος μοναξιάς και υπαρξιακής αγωνίας. Το έργο Sickle Without Hammer [Δρεπάνι χωρίς σφυρί] αποτελεί ένα καυστικό σχόλιο για τον κομμουνισμό και το κατεξοχήν σύμβολο της κομμουνιστικής ιδεολογίας: τι είναι ένα κόκκινο δρεπάνι δίχως την κυριολεκτική και συμβολική δύναμη του σφυριού; Στο Ζωή χωρίς Δημοκρατία, θραύσματα κερκίδων που παραπέμπουν στο αρχαίο θέατρο —ακρογωνιαίο λίθο μιας κοινωνίας που θεωρείται ότι έθεσε τις βάσεις της δημοκρατίας— γίνονται στοιχεία ενός μαύρου αρχιτεκτονήματος-γλυπτού: η δημοκρατία εδώ είναι κατακερματισμένη και δυσοίωνη. Ποια είναι η μοίρα —μοιάζει να μας ρωτάει το έργο του Βελώνη— των κοινωνικών, πολιτικών και πολιτισμικών θεσμών σε έναν κόσμο που αλλάζει;
Το εικαστικό έργο του Κωστή Βελώνη συνδυάζει γλυπτική, εγκαταστάσεις και αρχιτεκτονικές αναφορές για να εξετάσει ιστορικές αφηγήσεις, ουτοπικά ιδανικά και την καθημερινή ζωή. Χρησιμοποιώντας ξύλο, μέταλλο, αντικείμενα που βρίσκει και χειροποίητα στοιχεία, κατασκευάζει ποιητικά, συχνά ταπεινά στον χαρακτήρα τους γλυπτά που αφορούν τη προσωπική και συλλογική μνήμη, τις ουτοπίες του παρελθόντος αλλά και τις κοινωνικές και πολιτικές πραγματικότητες του παρόντος, προτείνοντας σκέψεις για την εργασία, την εργατική τάξη, την πολιτιστική ταυτότητα, κ.ά. Ο Βελώνης επαναπροσεγγίζει τις μεγάλες αποτυχίες και συλλογικές απογοητεύσεις του ιστορικού παρελθόντος, επιχειρώντας νέους συσχετισμούς με το σήμερα και νέες συνδέσεις τους με τους θεσμούς του παρόντος ενώ εξετάζει συγχρόνως τη σχέση του ατόμου με τον συλλογικό βίο και τα κοινά.
Ο Κωστής Βελώνης γεννήθηκε το 1968 στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται.
