Χωρίς τίτλο, 2009
Ακρυλικό σε καμβά
Συλλογή ΕΜΣΤ
Δωρεά του καλλιτέχνη 2011
Χωρίς τίτλο, 1994
Ακρυλικό σε καμβά
Ευγενική παραχώρηση Συλλογή Δάκη Ιωάννου
Χωρίς τίτλο, 1995
Ακρυλικό σε καμβά
Ευγενική παραχώρηση Συλλογή Δάκη Ιωάννου
Χωρίς τίτλο, 2006
Λάδι σε καμβά
Συλλογή ΕΜΣΤ
Δωρεά Δάκη Ιωάννου 2018
Χωρίς τίτλο, 2004
Ακρυλικό σε καμβά
Συλλογή ΕΜΣΤ
Ανώνυμη δωρεά 2018
Η ζωγραφική του Απόστολου Γεωργίου προσεγγίζει την καθημερινή εμπειρία ως πεδίο υπόγειων εντάσεων και αφανών σχέσεων, αντανακλώντας τις σύνθετες ψυχολογικές και κοινωνικές πραγματικότητες που συνθέτουν τον σύγχρονο κόσμο. Οι σκηνές του, λιτές και ανοιχτές, συνομιλούν με ζητήματα ταυτότητας, αποξένωσης και συνύπαρξης. Οι ανθρώπινες μορφές του Γεωργίου εμφανίζονται σε εσωτερικούς χώρους ή σε περιβάλλοντα δίχως σαφή ταυτότητα, που μοιάζουν οικεία αλλά ταυτόχρονα παράξενα απογυμνωμένα. Μέσα σε αυτά, τα μετρημένα αντικείμενα, οι απλές χειρονομίες, οι στιγμές που μοιάζουν να αιωρούνται ανάμεσα στην καθημερινότητα και σε μια ανεξήγητη ένταση, οι μορφές που στέκουν αμήχανες ή απορροφημένες σε σιωπηλές πράξεις —μια αφήγηση που δεν αποκαλύπτεται πλήρως— συνθέτουν ένα τοπίο άχρονο και γι’ αυτό διαχρονικό, γεωγραφικά και πολιτισμικά απροσδιόριστο και γι’ αυτό υπερτοπικό και πανανθρώπινο. Οι καθαρές επιφάνειες του χρώματος και η απλοποιημένη προοπτική αυτών των έργων, μετατρέπει το οικείο σε χώρο υπαινιγμών. Μέσα από τη σκόπιμη λιτότητά τους, τα έργα ανοίγουν ένα πεδίο ψυχολογικής έντασης που ανήκει τόσο στον χρόνο της μνήμης όσο και του παρόντος, στο γνώριμο όσο και στο αλλότριο, προσκαλώντας τον θεατή να αναζητήσει τις υπαρκτές, άλλα άδηλες συνδέσεις μεταξύ τους.
Η ζωγραφική του Γεωργίου χαρακτηρίζεται από μια ιδιαίτερη οικονομία μέσων. Οι χώροι είναι συχνά σχεδόν άδειοι, οι μορφές απομονωμένες και οι αφηγηματικές πληροφορίες περιορισμένες. Αυτή η σκόπιμη αφαίρεση εντείνει τη δραματικότητα των σκηνών. Η απουσία σαφούς πλοκής επιτρέπει στον θεατή να εστιάσει στις λεπτές εντάσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα στις μορφές, στις στάσεις του σώματος και στις σχέσεις τους με τον χώρο. Τα έργα λειτουργούν συχνά σαν παγωμένα καρέ μιας άγνωστης ιστορίας. Κάτι φαίνεται να έχει συμβεί ή να πρόκειται να συμβεί, αλλά η αφήγηση παραμένει ανοιχτή. Αυτή η αμφισημία δημιουργεί μια αίσθηση ψυχολογικής εγγύτητας, καθώς οι μορφές μοιάζουν παγιδευμένες σε στιγμές εσωτερικού συλλογισμού, αμηχανίας ή αδιόρατης σύγκρουσης. Μέσα από αυτή τη συγκρατημένη εικαστική γλώσσα, ο Γεωργίου διερευνά καταστάσεις που αφορούν την πανανθρώπινη καθημερινή εμπειρία: τη μοναξιά, την αναμονή, τη δυσκολία της επικοινωνίας. Οι πίνακές του μετατρέπουν απλές σκηνές σε στοχασμούς πάνω στην ανθρώπινη παρουσία και στις αόρατες δυναμικές που διαμορφώνουν τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.
Ο Απόστολος Γεωργίου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1952. Ζει και εργάζεται στη Σκόπελο.
