Η πρώτη ενότητα της έκθεσης, Το Μουσείο των Δυνατοτήτων, συνιστά έναν αναστοχασμό πάνω στις απαρχές του μουσείου το 2000 —μια χρονική στιγμή που χαρακτηριζόταν εξίσου από υποσχέσεις και προκλήσεις. Ο θεσμός και η συλλογή του έπρεπε να συγκροτηθούν εκ του μηδενός, με περιορισμένους πόρους και ελάχιστες υφιστάμενες υποδομές. Αυτή η εισαγωγική ενότητα παρουσιάζει μια εστιασμένη, σφιχτή επιλογή εμβληματικών Ελλήνων καλλιτεχνών του ύστερου 20ού και των αρχών του 21ου αιώνα, η οποία συμπληρώνεται από πρόσφατες δωρεές που εμπλουτίζουν και διευρύνουν τις υπάρχουσες συλλογές του μουσείου. Περιλαμβάνει σημαντικές μορφές, όπως τον Γιάννη Κουνέλλη και τον Κώστα Τσόκλη, έργα των οποίων παρουσιάστηκαν στην έκθεση Διαπολιτισμοί (2004), σε επιμέλεια της ιδρυτικής διευθύντριας του Μουσείου, Άννας Καφέτση, την πρώτη μεγάλη έκθεση-συγκρότηση της συλλογής του στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, μια δεκαετία πριν από τη μεταστέγασή του στη μόνιμη έδρα του.
Η ενότητα συμπεριλαμβάνει και αντιπαραβάλλει εμβληματικούς καλλιτέχνες της ίδιας γενιάς άντρες και γυναίκες. Οι αντιθέσεις στην καλλιτεχνική γλώσσα, την κλίμακα, την υλικότητα και τις εννοιολογικές αναζητήσεις είναι αξιοσημείωτες. Μνημειακές πρακτικές με έντονη υλικότητα συνυπάρχουν με έργα πιο οικεία, μικρής κλίμακας, με ταπεινά μέσα, αποκαλύπτοντας διακριτές καλλιτεχνικές προσεγγίσεις. Συνολικά, τα έργα αυτά επανεξετάζονται εδώ ως θεμελιώδη όχι μόνο για τη συγκρότηση της συλλογής, αλλά και για την εξέλιξή της και τη μελλοντική κατεύθυνση του μουσείου. Η ενότητα αυτή αντανακλά, λοιπόν, την προσπάθεια του μουσείου να δημιουργήσει μια συλλογή από την αρχή —μια συλλογή που να είναι ριζωμένη στο πολιτισμικό της περιβάλλον και, συγχρόνως, να ανταποκρίνεται ενεργά σε αυτό.
Παράλληλα, αποσκοπεί να αναδείξει το μουσείο όχι ως έναν ουδέτερο χώρο «συγκέντρωσης» πολιτισμού, αλλά ως τόπο διαρκούς επαναδιαπραγμάτευσης των ιστορικών αφηγήσεων και αδιάλειπτης επανεξέτασης και επαναπροσδιορισμού της θέσης των καλλιτεχνών στην ιστορία της τέχνης. Αυτή η οπτική εκφράζεται μέσα από την ανανεωμένη ορατότητα που αποδίδεται σε γυναίκες, των οποίων οι καλλιτεχνικές πρακτικές, παρά τη σημασία τους, συχνά επισκιάζονταν από εκείνες των ανδρών συγχρόνων τους. Θέτοντας τα έργα δημιουργών, όπως της Χρύσας, της Μπίας Ντάβου, της Λήδας Παπακωνσταντίνου και της Ρένας Παπασπύρου, σε διάλογο με τις εδραιωμένες μορφές του καλλιτεχνικού Κανόνα της εποχής, η συγκεκριμένη ενότητα αναδεικνύει εναλλακτικές γενεαλογίες καλλιτεχνικής καινοτομίας.
