Ιππόδρομος, 1997–1999
Έγχρωμο βίντεο, με ήχο, 15’
Συλλογή ΕΜΣΤ
Δωρεά Δάκη Ιωάννου 2017
Το έργο της Λίνας Θεοδώρου φωτίζει μικρο-αφηγήσεις γύρω από τη γνώση, την τύχη και την ανθρώπινη ψευδαίσθηση του ελέγχου που εκτυλίσσονται σε περιβάλλοντα αβεβαιότητας και διαρκούς μεταβολής και σε ρευστές κοινωνικές και πολιτισμικές συνθήκες, όπως αυτές που χαρακτηρίζουν μεγάλα διαστήματα της βιωμένης ιστορίας των Βαλκανίων και της ευρύτερης Ανατολικής Μεσογείου. Στο βίντεο Ιππόδρομος, η Θεοδώρου παρακολουθεί έναν φανατικό παίκτη ιπποδρομιών να αναλύει με εμμονική ακρίβεια τις πληροφορίες ενός περιοδικού προβλέψεων αγώνων. Με ύφος σχεδόν επιστημονικό, ο αφηγητής εξηγεί πιθανούς συνδυασμούς, «στημένα» παιχνίδια και κρυφές στρατηγικές, δημιουργώντας την εντύπωση ότι μπορεί κανείς να προβλέψει —ή και να ελέγξει— το αποτέλεσμα των αγώνων. Καθώς η ανάλυση εξελίσσεται, η βεβαιότητα δίνει σταδιακά τη θέση της σε ένα ιδιότυπο μείγμα προσωπικών θεωριών, εικασιών και ευσεβών πόθων, που με όχημα το λεπτό χιούμορ της Θεοδώρου, προτείνεται τελικά ως ένα σχόλιο για την κουλτούρα —και την εμμονή— του τζόγου. Συγχρόνως, γυρισμένο καθώς είναι στους χώρους του παλιού ιπποδρόμου στο Δέλτα του Φαλήρου, το βίντεο υπομνηματίζει τις συνεχείς μεταλλάξεις του Αθηναϊκού αστικού τοπίου μέσα από τις οποίες σύμπαντα μνήμης και βιωμάτων χάνονται αδιάκοπα για να αντικατασταθούν από άλλα.
Στο έργο της Ιππόδρομος, η Θεοδώρου εστιάζει στη γλώσσα και στη λογική του παθιασμένου παίκτη, παρακολουθώντας πώς η στατιστική, η εμπειρία και η διαίσθηση συγχωνεύονται σε ένα προσωπικό σύστημα ερμηνείας. Οι πληροφορίες που προέρχονται από το περιοδικό ιπποδρομιών λειτουργούν ως πρώτη ύλη για μια διαρκή διαδικασία ανάλυσης, όπου κάθε λεπτομέρεια —αποδόσεις, προηγούμενες επιδόσεις, φήμες— αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Ωστόσο, όσο η αφήγηση προχωρά, η φαινομενική ορθολογικότητα αρχίζει να αποκαλύπτει τα όριά της. Οι υπολογισμοί και οι θεωρίες μετατρέπονται σε έναν κυκλικό συλλογισμό που τροφοδοτεί την πεποίθηση ότι το τυχαίο μπορεί να εξηγηθεί ή να δαμαστεί. Το έργο καταγράφει έτσι μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη λογική και στην ψευδαίσθηση ελέγχου. Η καλλιτέχνις προσεγγίζει το θέμα με διακριτική ειρωνεία αλλά και συμπάθεια, χωρίς να επικρίνει τον αφηγητή ή να τον απεικονίζει στερεοτυπικά. Αντίθετα, αναδεικνύει μια ευρύτερη ανθρώπινη τάση: την ανάγκη να αναγνωρίζουμε μοτίβα και να επινοούμε εξηγήσεις μέσα σε έναν κόσμο όπου η τύχη και η αβεβαιότητα παραμένουν πάντα παρούσες.
Η Λίνα Θεοδώρου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1968. Ζει και εργάζεται στο Βερολίνο.
