Τα μεγάλης κλίμακας Χειρόγραφα με μολύβι της περιόδου 1980, παρουσιάζονται από την καλλιτέχνιδα μαζί με καρέκλες για τον «πιθανό θεατή ή αναγνώστη», δημιουργώντας ένα πεδίο αμφίδρομης επικοινωνίας με το θεατή και ενεργητικής συμμετοχής του. Η έννοια του «αναγνώστη–θεατή» εκφράζει την πρόθεση της Καναγκίνη να δημιουργήσει μια συνθήκη περισυλλογής και απομόνωσης που θα επιτρέψει τη θέαση–ανάγνωση των οπτικών κειμένων της, ώστε «να του υποβάλλει, μια ατμόσφαιρα αυτοσυγκέντρωσης που θα τον βοηθήσει, ίσως, να ταξιδέψει μόνος, όπου κι όπως θέλει», όπως σημειώνει η ίδια. Ο θεατής καλείται να καθίσει στην καρέκλα και να εμβυθιστεί στις δαιδαλώδεις διαδρομές και εικόνες ή και να δημιουργήσει τις δικές του. Στην ενότητα αυτή περιλαμβάνονται μεγάλης κλίμακας χειρόγραφα με μολύβι της περιόδου 1980, όπου η γραφή λειτουργεί ως προσωπική και συχνά κρυπτική αφαιρετική αφήγηση, διαμορφώνοντας ένα ανοιχτό πεδίο ερμηνείας, στοχασμού και άσκησης της φαντασίας του θεατή.