Εν οίκω (2)

Στην εγκατάσταση Εν οίκω, η Νίκη Καναγκίνη συγκροτεί έναν συμβολικό μικρόκοσμο, συγκεντρώνοντας και παραθέτοντας —κρεμώντας σε ένα σχοινί απλώματος— ετερόκλητα αντικείμενα από το καλλιτεχνικό και προσωπικό της οπλοστάσιο: σχέδια με λουλούδια, μικρής κλίμακας αφηρημένα ζωγραφικά έργα, γούνινες ερμίνες της γιαγιάς της, οικογενειακές δαντέλες, ένα χάρτινο φίδι και το μήλο της Εύας. Το σχοινί απλώματος, κατεξοχήν σύμβολο της οικιακής εργασίας και της γυναικείας καθημερινότητας, λειτουργεί ως δομή παρουσίασης, μεταφέροντας τον «εν οίκω» χώρο στο πεδίο της δημόσιας εικαστικής εμπειρίας. Τα επιμέρους στοιχεία φέρουν πολυεπίπεδες ιστορικές και πολιτισμικές αναφορές: το μήλο της Εύας παραπέμπει στη μακραίωνη σύνδεση της γυναίκας με την επιθυμία, τον πειρασμό και την ενοχοποίηση· το φίδι ενισχύει τη βιβλική αλληγορία, ενώ οι δαντέλες και τα εργόχειρα ενεργοποιούν τη μνήμη της γυναικείας χειρωνακτικής εργασίας και της διαγενεακής μετάδοσης γνώσεων και ρόλων. Αντίστοιχα, οι ερμίνες —ως στοιχεία που ιστορικά συνδέονται με ανδρικές, κυνηγετικές ή εξουσιαστικές ταυτότητες— υπογραμμίζουν τις έμφυλες ιεραρχίες που διαπερνούν τον οικιακό και κοινωνικό χώρο.