Στο έργο Ωδή στα πράγματα παρατίθεται, πάνω σε τρία μεταλλικά πτυσσόμενα τραπέζια, μια συστοιχία αντικειμένων: πλάστης, φίδια, κοσμήματα, χάντρες και βραχιόλια, πιάτα, καθώς και γλάστρες με κάκτους. Η συνύπαρξη αυτών των στοιχείων συγκροτεί μια μίξη συμβόλων που αντλεί από τον οικιακό, τον τελετουργικό και τον διακοσμητικό κόσμο. Τα αντικείμενα, αποδομένα σε πηλό, αποκτούν μια άχρονη ποιότητα, σαν ευρήματα αρχαιολογικής ανασκαφής αποκομμένα από τη συγκεκριμένη χρήση τους και επανατοποθετημένα σε ένα πεδίο μνήμης. Η Καναγκίνη αντλεί τον τίτλο του έργου από το ποίημα του Χιλιανού ποιητή Πάμπλο Νερούδα (1904–1973), το οποίο βρέθηκε στο προσωπικό της αρχείο και αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την ίδια, καθώς το χρησιμοποίησε και σε τίτλους άλλων έργων της. Οι στίχοι του ποιήματος —«Αγαπώ όλα τα πράγματα / όχι μονάχα τα μεγάλα / αλλά και τα πολύ μικρά / τη δακτυλήθρα / τα σπηρούνια, τα πιάτα και τα ανθοδοχεία […] πολλά πράγματα / μου τα είπαν όλα… συντρόφεψαν έτσι την ύπαρξή μου»— εκφράζουν με ακρίβεια τη σταθερή καλλιτεχνική της εστίαση στον κόσμο των καθημερινών αντικειμένων, τα οποία αντιμετωπίζει ως φορείς μνήμης, βιωμένου χρόνου, προσωπικών και συλλογικών ταυτοτήτων.