Μεταξύ των ετών 1973–1975, η Νίκη Καναγκίνη δημιουργεί το τριμερές έργο Νεκρή φύση από τον χώρο εκκολαπτόμενης καταναλωτικής κοινωνίας, μια τριλογία περιβαλλοντικών εγκαταστάσεων για τρεις χώρους με διαφορετικό κοινωνικό χαρακτήρα. Η ενότητα αυτή αποτελεί ένα από τα πλέον κομβικά έργα της καλλιτεχνικής της διαδρομής, διερευνώντας την κοινωνιολογική διάσταση και τη λειτουργία του έργου τέχνης σε ποικίλα –και συχνά αντιθετικά– κοινωνικά συμφραζόμενα.
Αρχικά, το 1973, στο πλαίσιο της πρώτης της ατομικής έκθεσης στην Αίθουσα Τέχνης Δεσμός, παρουσιάζει σχέδια και τρεις κατασκευές με τον ίδιο τίτλο. Τα έργα είχαν αρχικά σχεδιαστεί για να εκτεθούν σε βιτρίνα καταστήματος με είδη διακόσμησης επί της οδού Σταδίου στην Αθήνα το 1972, μεταφέροντας το έργο τέχνης στον δημόσιο χώρο της κατανάλωσης και υπονομεύοντας τα όρια μεταξύ καλλιτεχνικής πράξης και καθημερινής ζωής. Το δεύτερο μέρος υλοποιείται το 1974 σε συγκρότημα πολυτελών εξοχικών κατοικιών στο Πόρτο Ράφτη. Χρωματιστοί πλαστικοί σωλήνες ποτίσματος, στερεωμένοι στην τοιχοποιία και ακολουθώντας τις αρχιτεκτονικές δομές, αναπτύσσονται ως αναρριχητικά φυτά, ενώ η εγκατάσταση εξελίσσεται καθημερινά μέσα από παρεμβάσεις της καλλιτέχνιδας. Το τρίτο μέρος παρουσιάζεται το 1975 στο εργοστάσιο ηλεκτρικών ειδών ΙΖΟΛΑ στη Θήβα, μεταφέροντας την καλλιτεχνική πράξη στον χώρο παραγωγής. Η εγκατάσταση περιλαμβάνει ένα ψυγείο γεμάτο τρόφιμα και μια δεύτερη άδεια επιφάνεια με καταναλωτικά είδη τοποθετημένα σε τραπέζια. Με συνοδευτικό κείμενο, η Καναγκίνη παρακινεί τους θεατές να παρέμβουν στο έργο, ζωγραφίζοντας πάνω στις κατασκευές ή γράφοντας ονόματα και συνθήματα.
