Από το 1976, η Νίκη Καναγκίνη ενσωματώνει στο έργο της το τριανταφυλλί, το θαλασσί και το τσαγαλί, χρώματα που λειτουργούν ως σύμβολα και φορείς πολιτισμικής μνήμης. Όπως σημειώνει η ίδια το 1979: «Το τριανταφυλλί θα μπορούσε να το πούμε ροζ, το θαλασσί μπλε και το τσαγαλί βεραμάν. Το μπλε υπάρχει σε όλη τη Μεσόγειο, το ροζ και το βεραμάν βάφουν σπίτια στην Αγγλία και στην Ελλάδα, το αγαλματίδιο της Αφροδίτης του Botticelli πωλείται στο λαϊκό πανηγύρι της Πρωτομαγιάς στη Νέα Φιλαδέλφεια, και ο κισσός αναπτύσσεται σε κήπους Ελλάδας και Ρώμης».
Στο έργο της, η μίξη ετερογενών στοιχείων του ελληνικού και ευρωπαϊκού οπτικού πολιτισμού —όπως τα τσιμεντένια κολονάκια ή οι ευτελείς αναπαραγωγές μορφών της δυτικής τέχνης— αναδεικνύει την πολυπλοκότητα και τις αντιφατικές όψεις πολιτισμικών ταυτοτήτων όπως διαμορφώνονται στο ελληνικό πεδίο τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Η προσέγγιση της Καναγκίνη γύρω από την επαναχρησιμοποίηση παλαιών χρηστικών αντικειμένων και των απομιμήσεων τους, ως διακοσμητικών και νοσταλγικών συμβόλων, εγγράφεται σαφώς στο πλαίσιο ανάδυσης της μαζικής κουλτούρας της κατανάλωσης και του κιτς εντός των στρωμάτων της μεταπολεμικής αστικοποίησης.
