Μετά από σπουδές ζωγραφικής στην École Cantonale de Dessin et d’Art Appliqué στη Λωζάνη (1952-1954), και στη συνέχεια χαρακτικής και ζωγραφικής στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1954-1958), η Καναγκίνη θα πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές στο Central School of Arts and Design του Λονδίνου (1958-1961). Στο διάστημα αυτό διαμορφώνει τις πρώτες θεμελιακές αρχές της αφαιρετικής της γλώσσας. Η εμβάθυνση στην αναλυτική μεθοδολογία του Bauhaus, σε συνδυασμό με την καθοδήγηση των δασκάλων της William Turnbull και Alan Davie, ενίσχυσε τη διερεύνηση της σχέσης μορφής, υλικού και έννοιας, θέτοντας τα θεμέλια για τις μετέπειτα πειραματικές και εννοιολογικές της πρακτικές.
Τα πρώιμα έργα της Νίκης Καναγκίνη κινούνται στο πεδίο της αφαίρεσης. Μέσα τους αποτυπώνονται οι αναζητήσεις και οι προβληματισμοί της γύρω από τις αρχές του μοντερνισμού. Η καλλιτέχνιδα διερευνά τη μορφή, το υλικό και τον χώρο ως αυτόνομα στοιχεία, αναπτύσσοντας μια καλλιτεχνική γλώσσα που ισορροπεί ανάμεσα στη δομική αυστηρότητα και την προσωπική χειρονομία. Όπως σημειώνει η ίδια: «Προσπαθώντας μια αυτοανάλυση ή ενδοσκόπηση, θα πρέπει εδώ να πω ότι κυρίως η προσωπική μου αίσθηση για τη ζωγραφική έκφραση κινείται γύρω από την έρευνα και τη μελέτη της ‘διαδικασίας’ που διανύει η αναζήτηση.»
