ΕΜΣΤ

ΕΡΓΟ ΤΟΥ MΗΝΑ: ΜΙΚΡΑ ΞΥΛΙΝΑ ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΤΟΥ, ΤΟΥ ΚΩΣΤΗ ΒΕΛΩΝΗ

12/10/2011 - 8/12/2011

ΩΔΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

Στο πλαίσιο της σειράς Κάθε Μήνα παρουσιάζονται από τις 12 Οκτωβρίου έως τις 8 Δεκεμβρίου 2011 στο μεσοπάτωμα του μουσείου επιλογές από τις μόνιμες συλλογές του.
Έργο του μήνα για τον Οκτώβριο – Νοέμβριο έχει επιλεγεί η ηχητική εγκατάσταση Μικρά ξύλινα καθίσματα και η γυναίκα των ονείρων μου, 2006 του Κωστή Βελώνη.

Ο Κωστής Βελώνης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1968 όπου ζει και εργάζεται. Σπούδασε πολιτισμικές και ανθρωπιστικές επιστήμες (MRes) στο London Consortium (Birkbeck College, ICA, AA, Τate Gallery) το 2000 και Καλές Τέχνες στο Πανεπιστήμιο Paris VIII, (Maitrise, D.E.A.). Eίναι Διδάκτωρ Αρχιτεκτονικής του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου. Έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Το θέμα αρκετών από τα έργα του Κωστή Βελώνη πραγματεύεται συναισθήματα όπως η επιθυμία, ο έρωτας, το πάθος, η αποτυχία, η μοναξιά, η απώλεια και η μελαγχολία. Στο έργο Μικρά ξύλινα καθίσματα και η γυναίκα των ονείρων μου, 2006, ο καλλιτέχνης καταπιάνεται με μια ιστορία αγάπης ανάμεσα σε δυο ιστορικά πρόσωπα και δημιουργεί ένα έργο έντονα ποιητικό, δίνοντας διαχρονική διάσταση στα συναισθήματα της ερωτικής ιστορίας που ‘αφηγείται’. Ο Ηρώδης Αττικός, ύστερα από τον άδικο θάνατο της συζύγου του Ασπασίας Ρηγίλλης, πένθησε σε τέτοιο βαθμό που η υπερβολή του τον οδήγησε να τιμήσει τη μνήμη της γυναίκας του χτίζοντας το ‘Ωδείο της Ρηγίλλης’ το οποίο μετονομάστηκε σε ‘Ωδείο Ηρώδου του Αττικού’. Ο Βελώνης στήνει μια ηχητική εγκατάσταση που αποτελείται από μια μακέτα του Ηρωδείου, πάνω στην οποία έχει τοποθετήσει μια μεγάλη ξύλινη καρδιά που φωτίζει τον χώρο. Το κόκκινο φως παραπέμπει στο χρώμα του πάθους και προσδίδει ένα δραματικό στοιχείο στην εγκατάσταση. Στην τελευταία κερκίδα του θεάτρου, ο καλλιτέχνης έχει τοποθετήσει δύο μικρά σκαμνάκια διαφορετικού μεγέθους που αναφέρονται στα δύο πρόσωπα της ιστορίας του, αλλά παρακινούν επίσης την ονειροπόληση γύρω από φαντασιακές σχέσεις. Στον περιβάλλοντα χώρο ακούγεται μια διασκευή του τραγουδιού The first time ever I saw your face του Ίβαν ΜακΚολ που τραγουδάει ο Τζώννυ Κας. Η ιδιαίτερη, βαθιά και μπάσα φωνή του γνωστού Αμερικάνου τραγουδιστή και συνθέτη επιτείνει την ένταση του δράματος και της μελαγχολίας ενώ συγχρόνως φέρνει στο νου το θρήνο του ΜακΚολ για την απώλεια της γυναίκας του, ο οποίος της είχε αφιερώσει το συγκεκριμένο τραγούδι το 1957. Στην ηχητική εγκατάσταση του Βελώνη οι δύο ιστορίες αγάπης και πένθους συναντιούνται.

 

Φωτογραφία: Κωστής Βελώνης, Μικρά ξύλινα καθίσματα και η γυναίκα των ονείρων του, 2006
Εγκατάσταση

EL / EN