ΕΜΣΤ

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ – ΕΜΣΤ

 

Η νέα Καμπάνια Προβολής του Ρεπερτορίου του Εθνικού Θεάτρου 2018-2019

Μια συνεργασία του Εθνικού Θεάτρου με το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Οι παραστάσεις της νέας περιόδου του Εθνικού Θεάτρου επικοινωνούν με τους θεατές τους μέσα από εικαστικά έργα σύγχρονων Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών της Συλλογής του ΕΜΣΤ

Νέα δεδομένα αισθητικής θέτει στο πεδίο της οπτικής επικοινωνίας μια σπάνια συνέργεια ιδιαίτερων συμβολισμών μεταξύ του Εθνικού Θεάτρου και του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, των δύο κορυφαίων θεσμικών φορέων της χώρας στους τομείς των παραστατικών και των εικαστικών τεχνών αντίστοιχα. Τη θεατρική περίοδο 2018 – 2019, οι τέχνες και οι άνθρωποί τους έρχονται πιο κοντά, συνδιαλέγονται. Σπουδαία εικαστικά έργα της συλλογής του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης μεταφέρουν το μήνυμα των παραστάσεων πριν ακόμη ανέβουν επί σκηνής. Απευθύνονται στο κοινό με νέο οπτικό αλφάβητο που δανείζεται σημειολογικά στοιχεία, κώδικες, φόρμες, μύθους, εικόνες, σύμβολα, νοήματα, την αντίληψη ενός διαφορετικού τρόπου καλλιτεχνικής έκφρασης. Κατόπιν πρωτοβουλίας του Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, Στάθη Λιβαθινού και της θερμής υποδοχής της από τη Διευθύντρια του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, Κατερίνας Κοσκινά, η ιδέα για μια καμπάνια-πρόταση πραγματοποιείται με πολυδιάστατα οφέλη, συνεισφέροντας στη μέγιστη δυνατή διάχυση του έργου των ίδιων των καλλιτεχνών, στην καλλιέργεια κλίματος συνεργασίας μεταξύ των φορέων και στη δημιουργία νέων οπτικών ερεθισμάτων για τους φιλότεχνους. Το εγχείρημα αποκτά υπόσταση με την εποικοδομητική συνεργασία επιμελητών του ΕΜΣΤ, ενώ καθοριστική είναι η συμβολή της δημιουργικής ομάδας της busybuilding, προσφάτως βραβευμένης με Red Dot Award για τον σχεδιασμό εντύπων του Εθνικού Θεάτρου (Communication Design 2018 – Red Dot Award).

Πληροφορίες για τις παραστάσεις

Μελίσσια

Μελίσσια του Αλέξη Σταμάτη
10 Μαΐου 2019 – 9 Ιουνίου 2019
Κτίριο Τσίλλερ – Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος»

Μια ιστορία που μας κλείνει το μάτι σαν γνώριμή μας από καιρό. Ίσως διότι την έχουμε ζήσει. Μάλλον επειδή έχουμε ακούσει γι’ αυτή. Ενδεχομένως γιατί φανταζόμαστε ότι πράγματι μπορεί να ισχύει. Σίγουρα γιατί τα Μελίσσια βρίσκονται… κοντά μας. Η ιστορία εκτυλίσσεται μέσα σε τέσσερις τοίχους, χωρίς τίποτε να εμποδίζει τον συγγραφέα να στήσει κόσμους εντός κι εκτός τους. Ένα κείμενο αμιγώς θεατρικό από την πρώτη του σύλληψη, επιδιώκει έναν «ανυψωμένο ρεαλισμό». Το γνωρίσαμε με επιτυχία σε μορφή αναλογίου το 2012 στις Αναγνώσεις του Εθνικού Θεάτρου, αλλά και ως μυθιστόρημα με την ίδια πάντα θεατρική ένταση.
Ο βραβευμένος πεζογράφος, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας Αλέξης Σταμάτης, παραδίδει μια ανάγλυφη ακτινογραφία των προβληματικών οικογενειακών σχέσεων που προκαλεί η παρουσία μιας μητέρας πρωταρχικής φιγούρας – μιας βασίλισσας μέλισσας. Ο Γιώργος Παλούμπης, σκηνοθέτης με θητεία και δείγμα γραφής στο ρεαλιστικό θέατρο, επανέρχεται στο Εθνικό Θέατρο μετά την επιτυχημένη παράσταση «Αόρατη Όλγα». Με γνώση της σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας αναμετριέται ξανά με το σύγχρονο ελληνικό έργο και καταθέτει τη δική του ερμηνεία πάνω στη μητρική κυριαρχία.
Σ’ ένα αστικό σπίτι κάπου στα βόρεια προάστια της Αθήνας, στα Μελίσσια, η ιδιοκτήτρια υποδέχεται τους πιο κοντινούς της ανθρώπους: την κόρη της με τον σύζυγό της, τον γιο της και μια νεαρή κοπέλα, που όταν αποκαλύπτει την ταυτότητά της αλλάζει τα δεδομένα της οικογενειακής συνεύρεσης. Η συγγραφική ιδιότητα της κατάκοιτης ιδιοκτήτριας, της Αγάπης, δημιουργεί την αίσθηση πως, ό,τι διαδραματίζεται μεταξύ τους, είναι επινοημένες ιστορίες που βγαίνουν από τα χειρόγραφα των βιβλίων της.

Ταυτότητα Παράστασης
Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης
Σκηνικά – Κοστούμια: Νατάσα Παπαστεργίου
Φωτισμοί: Βασίλης Κλωτσοτήρας
Βοηθός σκηνοθέτη: Παναγιώτα Παπαδημητρίου
Διανομή ρόλων: Νίκος Αρβανίτης, Κώστας Βασαρδάνης, Μαρία Κεχαγιόγλου, Νεφέλη Κουρή, Λήδα Πρωτοψάλτη, Νίκος Χατζόπουλος

Έργο της συλλογής του ΕΜΣΤ

ΝΙΚΗ ΚΑΝΑΓΚΙΝΗ

Εν οίκω, 1975
Μικτά μέσα
Διαστάσεις μεταβλητές
Αγορά, 2002 με επιχορήγηση του Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Aρ. Εισ. 168/02

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970- σε μια περίοδο έντονου κοινωνικοπολιτικού αναβρασμού και επανακαθορισμού συλλογικών ταυτοτήτων- η Νίκη Καναγκίνη εστιάζει σε μια συστηματική διερεύνηση του ζητήματος της γυναικείας ταυτότητας μέσα από την επαναπραγμάτευση γυναικείων στερεοτυπικών απεικονίσεων. Η γλυπτική εγκατάσταση Εν οίκω, 1975 παρουσιάστηκε ως μέρος της ομότιτλης ευρύτερης ενότητας έργων στην γκαλερί Ιόλας-Ζουμπουλάκη το 1975. Στο έργο αυτό η καλλιτέχνις κρεμάει σε μια κοινή μεταλλική απλώστρα αντί για ρούχα μια σειρά από πανομοιότυπες μεταξοτυπίες που απεικονίζουν– μέσα από μια διαδικασία διαδοχικών εκτυπώσεων- σχηματικές και αφηρημένες αναπαραστάσεις τοπίων.
Η οικεία καθημερινή εργασία αξιοποιείται και εντάσσεται στην καλλιτεχνική πρακτική, διαταράσσοντας τα όρια μεταξύ υψηλής τέχνης και χαμηλής κουλτούρας, εικαστικής γλώσσας και βιωματικής εμπειρίας. Η καθημερινή πράξη – το άπλωμα μπουγάδας- αποκτά τελετουργική διάσταση: ο «εν οίκω» μικρόκοσμος εισέρχεται στο πεδίο της καλλιτεχνικής δημιουργίας όχι χωρίς υπονομευτική διάθεση.

Γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη το 1933. Σπούδασε ζωγραφική στην Ecole Cantonale de Dessin et d’ Art Appliqué στη Λωζάννη (1952-54), στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1954-1958) και στο Central School of Arts and Design του Λονδίνου (1958-1961). Έργα της βρίσκονται σε πολλά μουσεία και σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Πέθανε το 2008 στην Αθήνα.

Selfie, στο βάθος πίσω η πόλη

Selfie, στο βάθος πίσω η πόλη

Αστική, περιπετειώδης αφήγηση

Βασισμένο σε κείμενα των Βασίλη Βασιλικού, Γιώργου Ιωάννου, Νίκου – Γαβριήλ Πεντζίκη

29 Μαρτίου – 19 Μαΐου 2019

Πειραματική Σκηνή (-1) Θέατρο Rex – Σκηνή «Κατίνα Παξινού»

Η πόλη, πέρα από τα επίθετα και τις ιδιότητες που, κατά καιρούς, της προσάπτουν, μοιάζει να έχει τη δική της, κρυμμένη, μυθολογική ζωή. Αυτή η ζωή μπορεί χρονολογικά να κατατάσσεται στο παρελθόν, είναι όμως πανταχού παρούσα στο σήμερα, σε ένα διευρυμένο παρόν. Ο πολυπράγμων ηθοποιός και σκηνοθέτης Ακύλλας Καραζήσης περιπλανιέται στην πόλη που μεγάλωσε και ιχνηλατεί την παιδική ηλικία της Θεσσαλονίκης μετά τον πόλεμο, μέσα από τα κείμενα τριών εμβληματικών συγγραφέων της: των Βασιλικού, Ιωάννου και Πεντζίκη. Η παράσταση, το κείμενο, η περιπετειώδης αφήγηση, σαν μια προσπάθεια κατανόησης ή και εφεύρεσης μιας πόλης σε συσκότιση.

Όταν πέφτει η συσκότιση μετά τη δύση στις οδούς Εγνατίας και Αγίου Δημητρίου, στην Καμάρα, στη Λέοντος Σοφού, στον Έσπερο, στο Βακούρα και στα Τιτάνια, στα Χίλια Δέντρα, στην Πολίχνη και στο μέτωπο των μεγάρων της παραλίας, μπορεί κανείς να διακρίνει τις φωτεινές νησίδες: Το τεράστιο Φύλλο που κατασπαράζει μια πολυκατοικία στην Κολόμβου, την Σαρκοφάγο στην Αγγελάκη, στην κρύπτη της οποίας σμίγουν τα παράνομα ζευγάρια, τον υπαίθριο Τεκέ του Τσικρικονάκια στα Εβραϊκά Μνήματα, την πορεία των κίτρινων Άστρων προς τον Σταθμό για το Άουσβιτς, την ηρωική, τέλος, έξοδο της Κυρίας Έρσης έξω από τα τείχη της πόλης με το υπεραστικό προς την εξωτική Σικυώνη μετά από δέκα χρόνια Κατοχής και Εμφυλίου. Ψηφίδες και σπαράγματα δυο ταλαιπωρημένων, μίζερων κι όμως μυθολογικά ολοζώντανων δεκαετιών: 1950 και 1960.

Ταυτότητα Παράστασης – Συντελεστές

Δραματουργία, Σκηνοθεσία: Ακύλλας Καραζήσης

Σκηνικά: Μαρία Πανουργιά

Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη

Μουσική live: Μιχάλης Σιγανίδης

Φωτισμοί: Γιάννης Δρακουλαράκος

Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Ζησούδη

Διανομή ρόλων: Στέλλα Βογιατζάκη, Ευθύμης Θέου, Σύρμω Κεκέ, Γιώργος Κριθάρας, Κατερίνα Παπανδρέου,  Γιώργος Σύρμας

Έργο της συλλογής του ΕΜΣΤ

ΜΑΡΙΟΣ ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ

Το τοπίο του Είναι, 1997

Τραπέζι ξύλινο (80 x100 x70 εκ.), με χειρόγραφο κείμενο από το Τοπίο τού Είναι, του Ν.Γ. Πεντζίκη, 10 κλαδιά, 12 μαύρα σταυρουδάκια, ηλεκτρικός λαμπτήρας, λαμαρίνα, νερό,  γυαλί,  καρέκλα  με  ψάθα,  3  γυάλινα  ποτήρια, σταυρός  από  λαμαρίνα  γεμάτος  ελαιόλαδο,  τετράγωνο γυαλί, ηλεκτρικός λαμπτήρας, φωτεινό κουτί (50 x42 x25 εκ.)

Διαστάσεις μεταβλητές

Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Aρ. Εισ. 182/02

Ο Μάριος Σπηλιόπουλος «ιστορεί» το αφήγημα Τοπίο του Είναι του  λογοτέχνη  και  ζωγράφου  Νίκου  Γαβριήλ Πεντζίκη (1908-1993), που περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Μητέρα  Θεσσαλονίκη (1970).  Στο  κείμενο  αυτό,  ο Πεντζίκης  πραγματοποιώντας  ένα  εσωτερικό  ταξίδι αυτοσυνειδησίας ταυτίζει  μέλη  του  σώματος  του  με σημεία  του  γενέθλιου  τόπου  του,  της  Θεσσαλονίκης. Εκκινώντας από το υπαρξιακό ερώτημα «Ποιος είμαι; Δεν πιστεύω στη μορφή που παρουσιάζει ο καθρέφτης. Το είδωλο, όπως κι αν φωτιστεί, μ’ αρετή ή με κακία, δεν υπάρχει»,   ο   συγγραφέας χαρτογραφεί   μια πολυστρωματική τοπογραφία της Θεσσαλονίκης, όπου το παρόν διασταυρώνεται με το μυθολογικό και ιστορικό του βάθος.

Το  προσωπικό  και  λογοτεχνικό  σύμπαν  του  Πεντζίκη προσφέρει  στον  Σπηλιόπουλο  ένα  πλούσιο  πεδίο έμπνευσης.  Το  κείμενο  από  το Τοπίο  του  Είναι ζωντανεύει,  αναπτύσσεται  και  καταλαμβάνει  επιμέρους τμήματα  του  έργου:  στο  πάνω  μέρος  του  τραπεζιού εκτείνεται  ολόκληρο  το  κείμενο,  ορίζοντας  μια μικρογραφική  τοπογραφία  της  Θεσσαλονίκης  με  την παρεμβολή κλαδιών και σταυρών, στο ανοιγμένο συρτάρι με νερό βρίσκεται η περιγραφή για το κεφάλι, ενώ στο κάτω  μέρος  του  τραπεζιού  υπάρχει  η  αναφορά  στα πόδια.  Ο  «εσωτερικός  μονόλογος»,  η  ιδιοσυγκρασιακή θεοσοφία του Πεντζίκη, η μνημοτεχνική του πρακτική, η αρχειακή  του  εμμονή  και  κυρίως  η  δηλωμένη  του αδυναμία να συνθέσει, επανεγγράφονται στο έργο του Σπηλιόπουλου, το οποίο μετασχηματίζεται, μέσα από μια συγκινησιακή  πραγμάτευση  μνημών  και  βιωμάτων  του καλλιτέχνη,  σε  πορεία  της  προσωπικής  του ενδοσκόπησης.

Ο Μάριος Σπηλιόπουλος γεννήθηκε στον Πολύγυρο Χαλκιδικής το 1957. Το 1980 παρακολουθεί για τέσσερις μήνες στη Βιέννη τα μαθήματα του ζωγράφου Freidrich Hunderwasser, ενώ τo διάστημα 1983-1988  σπουδάζει  στην  ΑΣΚΤ,  στο  εργαστήρι  του Δημοσθένη Κοκκινίδη. Από το 1991 διδάσκει στην ΑΣΚΤ. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Ο άνθρωπος που γελά

Ο άνθρωπος που γελά

Μια μουσικοθεατρική σύνθεση του Θοδωρή Αμπαζή,

βασισμένη στο μυθιστόρημα του Βίκτωρ Ουγκώ

23 Μαρτίου 2019 έως 26 Μαΐου 2019

Θέατρο Rex – Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη»

Το πιο πολιτικό έργο του Βίκτωρ Ουγκώ αποκαλύπτεται πίσω από ένα θυελλώδες ειδύλλιο. Χάρη στην ιδιοφυή γραφή του κορυφαίου Γάλλου λογοτέχνη, μια ερωτική υπόθεση μάς θέτει ενώπιον της ακρότητας της εξουσίας. Μας δείχνει πόσο αποκρουστικό μπορεί να είναι το «αληθινό» της πρόσωπο, όταν εκφράζεται στην πιο χυδαία και απροκάλυπτη μορφή της.

Ένα χειμαρρώδες πολιτικό ρομαντικό μυθιστόρημα συνιστά την πρώτη ύλη για μια ανατρεπτική παράσταση σύγχρονου μουσικού θεάτρου σε σκηνοθεσία και πρωτότυπη μουσική Θοδωρή Αμπαζή, Αναπληρωτή Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου. Μια ομάδα ταλαντούχων ερμηνευτών – ηθοποιοί, τραγουδιστές, χορευτές και μουσικοί επί σκηνής, αναλαμβάνει να υπηρετήσει την πολυδιάστατη και απαιτητική μουσικοθεατρική παρτιτούρα, όπου συνυπάρχουν ισότιμα όλα τα μέσα της σκηνικής αφήγησης.

Ο άνθρωπος που γελά δημοσιεύτηκε το 1869, δύο μόλις χρόνια πριν από την εξέγερση της Παρισινής Κομμούνας. Χωρίς ποτέ να έχει την απήχηση όπως άλλα έργα του Ουγκώ με μνημειώδη χαρακτήρα, δεν στερείται του μεγαλείου τους. Κάθε ζήτημα – κοινωνική ανισότητα, αλλοτρίωση από την επαφή με την εξουσία, πολιτική ευθύνη του ανθρώπου για παρέμβαση, συντριβή του ατόμου έναντι του συστήματος, λανθάνει και αποκαλύπτεται αριστοτεχνικά πίσω από μια πλοκή που ανάγει τον έρωτα σε κινητήριο δύναμη. Ακριβώς με τον ίδιο απροσδόκητο μα ουσιώδη τρόπο, αποκαλύπτεται η υπαρξιακή τραγικότητα του ανθρώπου όταν υφίσταται τις στρεβλώσεις της εξουσίας. Στην περίπτωσή μας, είναι η μάσκα του εύθυμου σαλτιμπάγκου με το βίαιο και τεχνητό γέλιο του κεντρικού ήρωα. Άλλωστε ο άνθρωπος που γελά, δεν γελά ποτέ από επιλογή. Το χαμόγελό του αντικατοπτρίζει την παραμόρφωση που επιφέρει η εξουσία με τον πιο ακραίο και ευθύ τρόπο.

Λονδίνο, αρχές του 18ου αιώνα. Μια αυστηρά δομημένη, αριστοκρατική κοινωνία με απολύτως διακριτά όρια μεταξύ των τάξεων. Ο πλούτος και η υψηλή θέση στην ιεραρχία προκαλεί αλαζονεία. Ο λαός, άνθρωποι εξαθλιωμένοι, άβουλοι, τρομοκρατημένοι, χωρίς διάθεση για αντίσταση και κάποιες φορές χωρίς ελπίδα. Σε αυτό το σκληρό περιβάλλον, ο Γκουίνπλεϊν, ένας νεαρός άνδρας με παραμορφωμένο πρόσωπο -ένα μόνιμα χαραγμένο χαμόγελο ως εκδίκηση από τον βασιλιά, βιώνει τον απόλυτο έρωτα με την τυφλή Ντία. Η σχέση τους φαίνεται να είναι ό,τι πιο σημαντικό για εκείνον. Ως μέλος ενός θιάσου, σύντομα, θα γίνει διάσημος λόγω της ιδιαιτερότητάς του. Όταν τολμήσει να υψώσει το ανάστημά του θα βρεθεί αντιμέτωπος με την αναλγησία των ισχυρών.

Συντελεστές παράστασης

Μετάφραση: Ντορέτα Πέππα

Διασκευή – Λιμπρέτο: Έλσα Ανδριανού

Σύνθεση, Σκηνοθεσία: Θοδωρής Αμπαζής

Σκηνογραφία: Κωνσταντίνος Ζαμάνης

Κοστούμια: Νίκη Ψυχογιού

Χορογραφία: Αγγελική Στελλάτου

Φωτισμοί: Νίκος Σωτηρόπουλος

Βοηθός Σκηνοθέτης: Ελεάνα Τσίχλη

Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου

Β’ βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Ζαφειροπούλου

Γ’ βοηθός σκηνοθέτη: Κωνσταντίνος Καρδακάρης

Δραματολόγος παράστασης: Βιβή Σπαθούλα

Διανομή ρόλων: Θανάσης Ακκοκαλίδης, Νέλλη Αλκάδη, Αλέξανδρος Βαρδάξογλου, Θανάσης Βλαβιανός, Τζωρτζίνα Δαλιάνη, Μαρία Δελετζέ, Πάρις Θωμόπουλος, Κώστας Κορωναίος, Θοδωρής Κοτεπάνος, Ελίτα Κουνάδη, Δαυίδ Μαλτέζε, Ελένη Μπούκλη, Παναγιώτης Παναγόπουλος, Εβελίνα Παπούλια, Αρετή Πασχάλη, Αιμιλιανός Σταματάκης, Λυδία Τζανουδάκη, Σπύρος Τσεκούρας, Βαγγέλης Ψωμάς
Υπέρτιτλοι στα Αγγλικά: Καθημερινά

‘Εργο της Συλλογής του ΕΜΣΤ

Άννα Τσουλούφη – Λάγιου

Μορφές της ζωής – Σκευή επιβίωσης στη μητρόπολη, (Λεπτομέρεια), 2012, Εγκατάσταση

37 έγχρωμες φωτογραφίες εκτυπωμένες σε αυτοκόλλητο βινύλιο πάνω σε κάπαμαουντ διαστάσεων 50 x 75 εκ. έκαστη, 8 χάρτες εκτυπωμένους σε χαρτί διαστάσεων 2 x (0.50 x 0.40μ.), 1 x (0.50 x 0.45μ.), 1 x (1 x 0.40μ.), 3 x (0.50 x  0.60 μ.), 1 x (0.50 x 0.50 μ.), 8 μονοκάναλα βίντεο με ήχο και 8 κείμενα που συνοδεύουν τα βίντεο, μια έκδοση 40 σελίδων μεγέθους 0.22 x 0.33μ., 3 ράφια διαστάσεων 8.74 μ., 7.1 μ. και 7.5 μ. μήκος, 1 ράφι διαστάσεων 60 x 40 εκ., γράμματα βινυλίου στον τοίχο.
To έργο περιλαμβάνει τα βίντεο:
Συζήτηση με τον ΓΚ, διάρκειας 43’
Συζήτηση με την Κα Χι, διάρκειας 60’
Συζήτηση με την ΜαΠ, διάρκειας 52’
Συζήτηση με τον Κο Ρυκ, διάρκειας 42’
Συζήτηση με την Ταυ, διάρκειας 28’
Συζήτηση με τον Ήταβήτα, διάρκειας 28’
Συζήτηση με τον Κο ΠιΚάππα, μια περιήγηση στην οδό Σόλωνος, διάρκειας 58’

To έργο πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος ΕΜΣΤ Νέες Παραγωγές 2012 με την υποστήριξη του Bombay Sapphire gin, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Aρ. Εισ. 795/12

Το έργο Survival Kit της Άννας Τσουλούφη Λάγιου πραγματεύεται έννοιες και θέματα που άπτονται της σύγχρονης βιοπολιτικής και έχει συγκεκριμένες αναφορές στις ιδέες σύγχρονων πολιτικών φιλοσόφων. Δανειζόμενη εργαλεία και πρακτικές από την κοινωνική ανθρωπολογία, την φιλοσοφία και την πολιτική επιστήμη, η εικαστική της έρευνα παρουσιάζεται μέσα από φωτογραφίες, συζητήσεις καταγραμμένες σε βίντεο, θεωρητικά κείμενα και ιδιόμορφους χάρτες. Η καλλιτέχνις επιλέγει οκτώ ανθρώπους που ζουν και δραστηριοποιούνται στην Αθήνα, τα οποία ασχολούνται με την κοινωνική και πολιτική ζωή της πόλης, συμμετέχοντας σε συλλογικότητες και επιδιώκοντας τη διαφύλαξη των κοινών αγαθών. Δουλεύοντας σε συνεργασία με τους πρωταγωνιστές της και συνδυάζοντας στοιχεία πραγματικά και σκηνοθετημένα, δημιουργεί ένα πολιτικό έργο για να μιλήσει, με ποιητική διάθεση, για τρόπους αντίστασης και επιβίωσης στο αδιέξοδο της σημερινής κρίσης.

Η Άννα Τσουλούφη Λάγιου γεννήθηκε το 1971. Σπούδασε καλές τέχνες στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα με ειδίκευση στην γλυπτική και στη φωτογραφία, καθώς και νέες καλλιτεχνικές στρατηγικές και τέχνη στο δημόσιο χώρο στη σχολή του Bauhaus στη Βαϊμάρη, Γερμανία και στο The School of the Art Institute στο Σικάγο των Ηνωμένων Πολιτειών. Έχει συμμετάσχει σε διεθνείς εκθέσεις, εκδηλώσεις και εργαστήρια στην Ευρώπη (Ελλάδα, Ιταλία, Γερμανία, Σκόπια, Αλβανία) και στην Αμερική (Σικάγο).

Απλή Μετάβαση

Απλή Μετάβαση

Ένα μιούζικαλ των Γεράσιμου Ευαγγελάτου & Θέμη Καραμουρατίδη

15 Φεβρουαρίου – 14 Απριλίου 2019

Κτίριο Τσίλλερ – Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος»

Μια ευκαιρία να αναλογιστούμε το σήμερα, στο σήμερα. Τις αντιξοότητες και τις αγωνίες μας μέσα από την ίδια την αμεσολάβητη εμπειρία τους. Να προσεγγίσουμε το τώρα σε χρόνο ενεστώτα. Η Απλή Μετάβαση είναι ένα πρωτότυπο μιούζικαλ για μια γενιά που μεγάλωσε με την πεποίθηση ότι ο κόσμος τής ανήκει και βρέθηκε εκτεθειμένη σ’ έναν κόσμο που δεν περίμενε.

Το κείμενο της παράστασης υπογράφει ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος, ένας από τους πιο ανήσυχους σύγχρονους δημιουργούς, ενώ τη σκηνοθεσία αναλαμβάνει ο νέος και πολυτάλαντος Μίνως Θεοχάρης. Συνεργάζονται με τον συνθέτη Θέμη Καραμουρατίδη κι έναν ξεχωριστό μικτό θίασο, ηθοποιών και τραγουδιστών. Μια παράσταση – εισιτήριο με προορισμό την πραγματικότητά μας. Αυτή που για πολλούς μοιάζει να μην έχει επιστροφή.

Κυριακή πρωί, Άνοιξη του 2017, στον Διεθνή Αερολιμένα «Ελευθέριος Βενιζέλος». Λίγο μετά την ενεργοποίηση του Brexit, με τον φόβο των κλειστών συνόρων και την απειλή μιας χαμένης τελευταίας ευκαιρίας για απόδραση. Οκτώ πρόσωπα στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου, αποφασισμένα να εγκαταλείψουν την Ελλάδα για ένα αβέβαιο μέλλον στην Αγγλία, μοιράζονται τις ιστορίες, τους φόβους και την ανασφάλειά τους. Η πτήση καθυστερεί, και όλοι τους έχουν αρκετό χρόνο για να γνωριστούν, να εξομολογηθούν τις σκέψεις τους, να αναπολήσουν, να επανεξετάσουν την απόφαση τους.

Νέοι άνθρωποι, ανασφαλείς φιγούρες, φοβισμένοι και θυμωμένοι. Ψάχνουν μια νέα επαγγελματική ευκαιρία ή απλώς κυνηγούν την επιβίωση. Ο καθένας τους μια ξεχωριστή ιστορία. Κοινός παρονομαστής η ελπίδα ενός καλύτερου αύριο και η νοσταλγία του χαμένου ονείρου.

Ταυτότητα Παράστασης – Συντελεστές

Κείμενο, Στίχοι τραγουδιών: Γεράσιμος Ευαγγελάτος

Σκηνοθεσία: Μίνως Θεοχάρης

Μουσική σύνθεση, Ενορχήστρωση:  Θέμης Καραμουρατίδης

Σκηνογράφος – Ενδυματολόγος: Ηλένια Δουλαδίρη

Κίνηση: Αμάλια Μπένετ

Επιμέλεια ορχήστρας: Δημήτρης Σιάμπος

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου

Βοηθός σκηνογράφου – ενδυματολόγου: Ιωάννα Καλαβρού

Βοηθός ενορχηστρωτή: Αντώνης Παλαμάρης

Διανομή ρόλων: Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Μαρία Διακοπαναγιώτου,    Χαρά Κεφαλά, Νίκος Λεκάκης, Μαρίζα Ρίζου, Φοίβος Ριμένας, Νάνσυ Σιδέρη

Μουσικοί επί σκηνής: Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, Αντώνης Παλαμάρης, Στέφανος Σακελλαρίου, Δημήτρης Σιάμπος

Έργο της συλλογής του ΕΜΣΤ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΖΑΡΗΣ

Anschluss, 1993-2002 (Λεπτομέρεια) | Το έργο αποτελείται από τρία μέρη:

Anschluss Ι, 1993-2002 Έγχρωμη φωτογραφία σε χαρτί 60 x89 εκ.

Anschluss ΙΙ, 1993-2002Έγχρωμη φωτογραφία σε χαρτί 60 x89 εκ.

Anschluss ΙΙΙ, 1993-2002Έγχρωμη φωτογραφία σεχαρτί 60 x89 εκ.

Δωρεά του καλλιτέχνη, 2002 Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Aρ. Εισ. 160/02

Το  φωτογραφικό  τρίπτυχο  παρουσιάζει  τρεις  μη λειτουργικές  παραλλαγές  του  εμβληματικού  γερμανικής προέλευσης οχήματος Wolkswagen T2. Αν και το όχημα συνδυάζεται με  διαφορετικά  τμήματα  που  φαινομενικά προέρχονται από την ίδια κατασκευή, τα οχήματα που προκύπτουν  δεν  μπορούν  να  κυλίσουν,  να ισορροπήσουν, ούτε να πάνε εμπρός ούτε πίσω. Ο τίτλος Anschluss ειρωνικά  αναφέρεται στην  προσάρτηση  της Αυστρίας στη Ναζιστική Γερμανία το 1938.

Γεννήθηκε  στην  Αθήνα  το  1960.  Σπούδασε  διακόσμηση εσωτερικών   χώρων   στη   Σχολή   Βακαλό   στην   Αθήνα (1981-83),  ζωγραφική  στην Accademia di Belle Arti di Brera,  στο  Μιλάνο  (1983-87),  βιομηχανικό  σχέδιο  στο Instituto Europeo di Design στο  Μιλάνο  (1989-91)  και κινηματογράφο  και  τηλεόραση  στο Kunsthochschule fur Medien στην  Κολονία  (1995-96).  Ο  Κόζαρης  έχει  εκθέσει το   έργο   του   στην   Ελλάδα   και   το   εξωτερικό.   Ζει   και εργάζεται στο Μιλάνο.

Μισάνθρωπος

 Μισάνθρωπος

Μολιέρου

10 Μαρτίου έως 26 Μαΐου 2019

Κτίριο Τσίλλερ – Κεντρική Σκηνή

Ο Μισάνθρωπος, ένα από τα καλύτερα έργα του Μολιέρου, γεννά χαρακτήρες που δομούνται αριστοτεχνικά σε μια δηκτική κωμωδία που αποκαλύπτει την υποκρισία κάθε κοινωνίας και κάθε εποχής. Μια παράσταση στην οποία τα πάντα μπορούν να συμβούν με την υπογραφή του σκηνοθέτη Γιάννη Χουβαρδά, πρώην Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου. Η έξοχη μετάφραση, εκ νέου επεξεργασμένη από τη Χρύσα Προκοπάκη, καθιστά τις λέξεις φονικά όπλα στα στόματα ευγενών υπάρξεων.

Ο Αλσέστ, μέλος της «καλής κοινωνίας», είναι αθεράπευτα ερωτευμένος με τη Σελιμέν. Μισεί, όμως, όλους τους άλλους, καθώς όσοι τον περιστοιχίζουν επιδίδονται ανελέητα στην κολακεία, στον κοινωνικό σχολιασμό και στις ίντριγκες, στην υποκρισία και στο ψεύδος. Όταν ο Αλσέστ δει με τα μάτια του πως, η αγαπημένη του, διάγει ακριβώς αυτή τη ζωή που ο ίδιος απεχθάνεται και πως απορρίπτει τον δρόμο της αληθινής αγάπης, επιλέγει την αναχώρηση και τη μοναξιά.

Ένας αθεράπευτα ειλικρινής ήρωας που απεχθάνεται την υποκρισία κερδίζει τη συμπάθεια και τον θαυμασμό μας. Χάρη στη μαεστρία του κορυφαίου Γάλλου κωμωδιογράφου αναδεικνύεται σε σύμβολο που εκφράζει και δικές μας αγωνίες. Ο Αλσέστ μοιάζει να φέρει βιώματα του συγγραφέα για μια από σκηνής διαμαρτυρία. Εκεί συναντά τη δική μας φωνή.

Ταυτότητα Παράστασης – Συντελεστές

Μετάφραση: Χρύσα Προκοπάκη

Σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς

Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη

Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη

Κίνηση: Σταυρούλα Σιάμου

Μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής

Φωτισμοί: Σίμος Σαρκετζής

Σχεδιασμός video: Παντελής Μάκκας

Βοηθός σκηνοθέτη: Άντα Πουράνη

Β΄ βοηθός σκηνοθέτη: Δήμητρα Μητσάκη, Ιωάννα Πιταούλη

Βοηθός σκηνογράφου: Ελένη Αραποστάθη

Βοηθός ενδυματολόγου: Αλεξάνδρα Πανουτσοπούλου

Μουσικός συνεργάτης: Γρηγόρης Ελευθερίου

Δραματολόγος παράστασης: Έρι Κύργια

Διανομή ρόλων: Χρήστος Λούλης, Μιχαήλ Μαρμαρινός, Δημήτρης Παπανικολάου, Άλκηστις Πουλοπούλου, Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Λαέρτης Μαλκότσης, Έλενα Τοπαλίδου, Έμιλυ Κολιανδρή, Γιάννης Βογιατζής

Συμμετοχή από την οθόνη: Στάθης Λιβαθινός

Μουσικοί επί σκηνής: Γρηγόρης Ελευθερίου

Έργο της συλλογής του ΕΜΣΤ

ΚΑΤΑΡΙΝΑ ΦΡΙΤΣ

Gardarobe, 2004

Εγκατάσταση

Σκάλα (ξύλο, αλουμίνιο, μπογιά, 280 x 200 x 43 εκ.)

Ομπρέλα (ίνα άνθρακα, πλαστικό, βερνικόχρωμα, διάμετρος: 100 εκ., ύψος: 120 εκ.)

Καθρέφτης (240 x 85 x 0,04 εκ.)

Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Αρ. Εισ.  531/04

Στο έργο Gardarobe, η Γερμανίδα καλλιτέχνιδα Καταρίνα Φριτς μας εισάγει -όπως αναφέρει η ίδια- σε μια «αίθουσα δεισιδαιμονίας»: ένα δωμάτιο στο οποίο συγκεντρώνει και αντιπαραθέτει με παιγνιώδη και χιουμοριστική διάθεση καθημερινά αντικείμενα που νοηματοδοτούνται σε διαφορετικά πολιτισμικά περιβάλλοντα και παραδόσεις από προκαταλήψεις γύρω από την «κακή τύχη» και την δυστυχία: το  πέρασμα κάτω από την σκάλα, μια ανοιχτή ομπρέλα στο σπίτι, το κοίταγμα στον καθρέφτη μετά από την επιστροφή στο σπίτι.

Ήδη από την δεκαετία του 1980,  η Φριτς διαμορφώνει ένα πλούσιο γλυπτικό λεξιλόγιο από  παραστατικές μορφές, τις οποίες αντλεί από μια πληθώρα πηγών, από το οικείο καθημερινό περιβάλλον έως την πολιτισμική ιστορία, τη θρησκεία, την αρχαία και σύγχρονη μυθολογία. Αποδίδοντας τες με μια μεγάλη γλυπτική καθαρότητα και  σαφήνεια στο όριο παραδοσιακών γλυπτικών τεχνικών και βιομηχανικής παραγωγής, αλλά και με μια αυστηρή και απόκοσμη μονοχρωματικότητα, η καλλιτέχνις τους προσδίδει τελικά έναν πρωταρχικό χαρακτήρα εικόνων-συμβόλων.

Παρά την αμεσότητά και την ισχυρή κυριολεκτική παρουσία της, η αινιγματική εγκατάσταση Gardarobe της Φριτς εισάγει το θεατή σε μια συνθήκη ανοίκειου ενεργοποιώντας συλλογικές φαντασιώσεις και αντιλήψεις αλλά και ανασύροντας  προσωπικές μνήμες, απωθήσεις και εμπειρίες. Εντούτοις, όπως σημειώνει η καλλιτέχνης τα αντικείμενα στην γλυπτική της εγκατάσταση λειτουργούν τελικά ως εικόνες, αποστερημένα από τις μαγικές και μεταφυσικές τους ιδιότητες:  « Όλα αυτά διαφέρουν από χώρα σε χώρα και επειδή το έργο το παρουσιάζω ως εικόνα, δυστυχώς δεν πιάνουν τα μάγια.»

Γεννήθηκε το 1956 στο Essen της Γερμανίας. Το 1977 εγκαθίσταται στο Ντίσελντορφ για να σπουδάσει στην Kustakademie από όπου αποφοιτά το 1984. Έχει εκθέσει τα έργα της σε σημαντικές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ευρώπη, την Αμερική και την Ιαπωνία. Το 1995 εκπροσώπησε την Γερμανία στην Μπιενάλε της Βενετίας. Ζει και εργάζεται στο Ντίσελντορφ.

Allez viens...

Allez viens…

Χορός

7 Μαρτίου έως 21 Απριλίου 2019

Κτίριο Τσίλλερ – Αίθουσα Εκδηλώσεων

Το ανθρώπινο σώμα σε αναζήτηση των ορίων του. Η μάχη της αντοχής ενάντια στην εξάντληση όταν ο χρόνος θέτει δικά του όρια. Οκτώ ηθοποιοί «κάποιας ηλικίας», οκτώ σώματα που φέρουν το φορτίο του γήρατος, καταβάλλουν προσπάθεια να σταθούν… επί σκηνής. Τέσσερα ζευγάρια καλούνται να χορεύουν ασταμάτητα σ’ έναν μαραθώνιο χορού, όπως συμβαίνει στο κινηματογραφικό έργο του Sydney Pollack με τίτλο «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» του 1969, μια ταινία για την απάνθρωπη διαδικασία των μαραθωνίων χορού κατά τις δεκαετίες του 1920 και 1930 στις Ηνωμένες Πολιτείες του οικονομικού κραχ. Εξαντλημένα πλάσματα μέσα σε έναν «γαλήνιο» κήπο, όπως τα άλογα μέσα σε περιφραγμένο χώρο. Πηγή έμπνευσης επίσης η ταινία του Michael Haneke «Αγάπη» του 2012, που βασίζεται στη σχέση ενός αγαπημένου ζευγαριού το οποίο παρακολουθεί την κοινή του ζωή να καταρρέει όσο πλησιάζει ο μεγάλος αποχωρισμός.

Η παράσταση “Allez viens…” γεννιέται με τη δημιουργική συμμετοχή των ηθοποιών κατά τη διάρκεια των προβών, μέσα από δικούς τους αυτοσχεδιασμούς. Ο λόγος απουσιάζει και πρωταγωνιστεί η κίνηση. Μαζί της ο ήχος, τόσο της μουσικής, όσο ο ήχος που παράγεται από τα σώματα που βρίσκονται σε κίνηση. Ο χορός υπό τη σκοπιά της εξάντλησης, της αντοχής, της επανάληψης, καθώς και το πέρασμα του πραγματικού σκηνικού χρόνου που λειτουργεί καθοριστικά, αντικαθιστούν τον λόγο. Με μια χορογραφία που δανείζεται στοιχεία ελεύθερα από τις αναφορές της μετατρέπει τη σκηνή και τον αγώνα των σωμάτων σε πρίσμα που θα της επιτρέψει να προσεγγίσει την απελπισία μιας κοινωνίας και το αίσθημα που προκαλείται από την εξουθένωση, την προδοσία, τη ματαιότητα.

Σύλληψη – Χορογραφία – Σκηνικά: Παναγιώτα Καλλιμάνη

Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Διανομή: Αλίκη Αλεξανδράκη, Κώστας Γαλανάκης, Γιάννης Δεγαΐτης, Αντώνης Ιορδάνου, Βασίλης Καραμπούλας, Υβόννη Μαλτέζου, Ράνια Οικονομίδου, Αννέζα Παπαδοπούλου

Έργο της συλλογής του ΕΜΣΤ

ΜΠΙΑ ΝΤΑΒΟΥ 

[Κολάζ σε εφημερίδες] , 1991

Μικτή τεχνική

38,5 x 29 εκ.

Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Δωρεά Ζάφου Ξαγοράρη, 2002

Aρ. Εισ. 393/02

Τα Kολάζ σε εφημερίδες ανήκουν σε ένα εκτενές σώμα έργων της Μπίας Ντάβου, από τις σημαντικότερες Ελληνίδες καλλιτέχνιδες της δεκαετίας του 1970. Τα έργα πραγματεύονται την έννοια της φθοράς και του χρόνου μέσα από μια εμμονική και σχολαστική σχεδιαστική πρακτική. Φωτοτυπίες προηγουμένων σχεδίων της καλλιτέχνιδας  -που απεικονίζουν δίνες, σύννεφα, τριγωνικά σχήματα, ιστία πλοίων και αριθμητικές ακολουθίες- επικολλώνται σε φύλλα εφημερίδων,  διαμορφώνοντάς ένα πλουσιο οπτικό λεξιλόγιο που κινείται ανάμεσα στο αυστηρό μαθηματικό σύστημα και την ποιητική δημιουργία.

Γεννήθηκε το 1932 στην Αθήνα. Σπουδάζει ζωγραφική στο εργαστήριο του Κώστα Ηλιάδη (1952-1958).  Από τις αρχές της δεκαετίας του 70, εκδηλώνει το ενδιαφέρον της για τη δημιουργία μιας νέας επικοινωνιακής γλώσσας που βασίζεται σε κώδικες της επιστήμης και της τεχνολογίας. Το 1978 εκθέτει για πρώτη φορά στο Δεσμό τις Σειραïκές δομές, που αποτελούν σειρές σχεδίων , ή έργων σε ύφασμα, που βασίζονται σε αριθμητικές ακολουθίες, οι οποίες στη συνέχεια θα συνδεθούν με την Οδύσσεια του Ομήρου με σκοπό την δημιουργία μεγάλης κλίμακας εγκαταστάσεων με ιστία.  Το 1987 συμμετέχει στην ΧΙΧ Μπιενάλε του Σάο Πάολο. Το 1996 πραγματοποιείται αναδρομική της έκθεση στο Σπίτι της Κύπρου και το 2008 στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Η  Μπία Ντάβου πεθαίνει το 1996.

La Strada
La Strada

Βασισμένο στην ταινία του Φεντερίκο Φελίνι
01 Φεβρουαρίου – 17 Μαρτίου 2019
Πειραματική Σκηνή (-1) – Θέατρο REX – Σκηνή «Κατίνα Παξινού»

Όταν ένα έργο κλασικό απασχολεί στο πέρασμα του χρόνου, όταν προκαλεί τον πειραματισμό και καταλύει τα όρια μεταξύ των τεχνών, σίγουρα οδηγούμαστε προς μια νέα «γέννηση». Όπως στην περίπτωση του φιλμ που εμπνέει τους Fly Theatre (Κατερίνα Δαμβόγλου – Robin Beer) για ένα ερευνητικό θέατρο αξιώσεων με απώτερο στόχο την αφήγηση μιας νέας ιστορίας, σε μια νέα γλώσσα. Αφετηρία της δημιουργικής τους προσέγγισης ένα έργο σπουδαίο, ένα αριστούργημα της 7ης τέχνης. Το La Strada (1954), η νεορεαλιστική, βραβευμένη με Όσκαρ, ταινία του θρυλικού σκηνοθέτη Φεντερίκο Φελίνι, γνώρισε παγκόσμια επιτυχία και συγκαταλέγεται ανάμεσα στα κορυφαία έργα του ευρωπαϊκού κινηματογράφου.Αλλά πώς γεννιέται μια ιδέα; Οι Fly Theatre εκκινούν την πειραματική τους αναζήτηση από την πρωταρχική εκείνη στιγμή της σύλληψης. Συναντιόμαστε με το αξεπέραστο έργο του Φελίνι σε μια θεατρική σκηνή κατά τη διαδικασία της δημιουργίας του. Βλέπουμε ένα αριστούργημα να ξετυλίγεται σπαρακτικά μέσα από τη ματιά του σκηνοθέτη και να αποκαλύπτεται βήμα-βήμα επί σκηνής.Στη μεταπολεμική Ιταλία, ένας πλανόδιος καλλιτέχνης, ο βίαιος Ζαμπανό, αγοράζει για τις ανάγκες των ατραξιόν του, την κόρη μιας φτωχής αγρότισσας. Η ευαίσθητη και ονειροπαρμένη Τζελσομίνα, ανέχεται με χαμόγελο τις εκρήξεις και την απάνθρωπη συμπεριφορά του. Τι γίνεται όμως όταν μετά  από διάφορες περιπέτειες που κορυφώνονται με την σύγκρουση του Ζαμπανό και του «τρελού», ενός ευαίσθητου ακροβάτη τσίρκου, η Τζελσομίνα χάσει την αισιοδοξία της;Η παράσταση, δίνοντας προτεραιότητα στην εικόνα, τη μουσική και τη σωματική έκφραση των ηθοποιών, μιλάει για την πρωταρχική ανάγκη της ανθρώπινης επικοινωνίας, με άξονα τις προσωπικές σχέσεις και τη συντροφικότητα.Οι «FlyTheatre» εργάζονται στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και  έχουν συνεργαστεί με θεατρικές ομάδες όπως Complicite, Blind Summit, Theatre Rites παρουσιάζοντας τη δουλειά τους στο Little Angel, το Rich Mix, την English National Opera, την Nederlandse Opera, τη Σκάλα του Μιλάνου, την Όπερα Νουβέλ της Λυών και στο Φεστιβάλ της Αιξ-αν-Προβάνς. Στις παραστάσεις τους,  παίζουν με την έννοια του ρυθμού και του χώρου, χρησιμοποιώντας μάσκες, κούκλες και πρακτικές του σωματικού θεάτρου. Η δουλειά τους,  προσιτή σε όλους, χαρακτηρίζεται από παιχνιδιάρικο ύφος και ταξιδιάρικη διάθεση.Στην Ελλάδα έχουν παρουσιάσει τις παραστάσεις:  «Τέλεια Συνταγή», «Αγγελική» και «Frida Κι Άλλο».

Ταυτότητα Παράστασης:
Συντελεστές παράστασης:
(Fly Theatre) Μετάφραση, Διασκευή, Σκηνοθεσία: Κατερίνα Δαμβόγλου
(Fly Theatre) Σκηνοθεσία, Σχεδιασμός εικόνας & ήχου: Robin Beer
Μουσική: Νίκος Γαλενιανός
Στίχοι τραγουδιών: Λίνα Νικολακοπούλου
Σκηνικά: Ερμίνα Αποστολάκη
Κοστούμια: Νατάσα Σταματάρη
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Σχεδιασμός μακιγιάζ: Volha Faleichyk
Βοηθός σκηνογράφου: Τατιάνα Σάντσεζ
Βοηθός σκηνογράφου: Βενετία Νεστορίδου
Βοηθός ενδυματολόγου: Φανή Σκουληκίδη

Διανομή ρόλων:
Μιχάλης Βαλάσογλου, Σοφία Μαραθάκη, Κατερίνα Μαυρογεώργη, Κωνσταντίνος Μωραΐτης,Φωτεινή Παπαχριστοπούλου, Ρόζα Προδρόμου, Γιώργος Σύρμας, Εριφύλη Στεφανίδου, Απόστολος Ψυχράμης

Έργο της συλλογής του ΕΜΣΤ

Πιοτρ Κοβάλσκι
Perspective Dhuizon, 1970-1997
Φωτογραφική εκτύπωση σε καμβά με μπλε νέον
130 X 195 εκ.
Αγορά στο πλαίσιο του προγράμματος “NEON FUND FOR EMST”, 2016
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Αρ. Εισ. 1086/17

Ο Πιοτρ Κοβάλσκι ήταν μαθηματικός, αρχιτέκτονας και εικαστικός καλλιτέχνης. Στο έργο του, η τέχνη και η επιστήμη υπήρξαν άρρηκτα συνδεδεμένες, ενώ η έννοια του χώρου και της προοπτικής τον απασχόλησαν σε όλη τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του πορείας. Για την εικαστική του δουλειά χρησιμοποίησε μη παραδοσιακά υλικά, όπως ηλεκτρονικές και μηχανικές συσκευές, αλλά πειραματίστηκε και με εκρήξεις και άλλα φυσικά φαινόμενα. Υπήρξε πρωτοπόρος της κινητικής και μηχανικής τέχνης και ένας από τους πρώτους καλλιτέχνες που χρησιμοποίησε το νέον από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 και δημιούργησε μεγάλες εγκαταστάσεις για το δημόσιο χώρο. Στο Perspective Dhuizon χρησιμοποιεί το νέον ως εργαλείο σχεδιασμού για να γράψει τη λέξη «perspective» (προοπτική), η οποία μοιάζει να αιωρείται στο χώρο, οπτικοποιώντας τη χωρική αντίληψη.

Ο Πιοτρ Κοβάλσκι γεννήθηκε το 1927 στο Lviv στην τότε Πολωνία και στη σημερινή Ουκρανία. Υπήρξε πρόσφυγας του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, απόφοιτος του MIT και μετανάστευσε στη Γαλλία ως αρχιτέκτονας της UNESCO όπου έζησε για πολλά χρόνια. Πέθανε το 2004 στο Παρίσι.

Χριστουγεννιάτικη ιστορία του Τσαρλς Ντίκενς

Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Τσαρλς Ντίκενς
Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας
Διασκευή-Σκηνοθεσία: Γιάννης Μόσχος
Σε πρωτότυπη μουσική του Θοδωρή Οικονόμου Βασισμένο στη διασκευή του Τζακ Θορν

07 Δεκεμβρίου 2018 – 27 Ιανουαρίου 2019
Θέατρο REX- Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη»

Η μαγεία των Χριστουγέννων αγγίζει το Εθνικό Θέατρο και μεταμορφώνει τη Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη» του Θεάτρου Rex σε μια ζεστή αγκαλιά για όλη την οικογένεια. Με ένα συναρπαστικό μιούζικαλ θα μοιραστούμε τη χαρά και τον ενθουσιασμό των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Ο νέος και δυναμικός σκηνοθέτης Γιάννης Μόσχος διασκευάζει τη «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» και φέρνει στη σκηνή τον θρυλικό Σκρουτζ, τον πιο γνωστό ήρωα του Τσαρλς Ντίκενς. Μας προσκαλεί να αφεθούμε στο όνειρο και τη φαντασία. Μας αποκαλύπτει το πραγματικό πνεύμα των Χριστουγέννων!

Τα παθήματα του πιο εμβληματικού τσιγκούνη της σύγχρονης δυτικής κουλτούρας ζωντανεύουν στη σκηνή του Θεάτρου Rex. Ένα μοναδικό θέαμα γιορτής και λάμψης σαγηνεύει τις καρδιές μικρών και μεγάλων. Κυρίως, όλων εκείνων που έχουν ακόμη τη διάθεση να βλέπουν τον κόσμο με την αθωότητα της παιδικής ψυχής.

Ο Εμπενέζερ Σκρουτζ είναι οπαδός της πειθαρχίας και της σκληρής δουλειάς. Νιώθει τουλάχιστον… αμήχανα με τις γιορτές και τις σχόλες. Τη φετινή παραμονή Χριστουγέννων, όμως, αναγκάζεται να αναθεωρήσει όσα πίστευε για τη ζωή του και για τους ανθρώπους γύρω του, εξαιτίας αναπάντεχων επισκέψεων από φαντάσματα που τον παρασύρουν άλλοτε στο παρελθόν και άλλοτε στο μέλλον σε μια πολιορκία μέχρις εσχάτων. Το πνεύμα των Χριστουγέννων θα συγκινήσει άραγε τον σκληρόκαρδο Σκρουτζ; Αν ναι, τότε ποιος από εμάς θα μπορούσε να του αντισταθεί;

Ταυτότητα Παράστασης:
Αρχική Θεατρική Διασκευή: Τζακ Θορν
Μετάφραση Αρχικής Διασκευής: Γιώργος Δεπάστας
Νέα Διασκευή: Γιάννης Μόσχος
Στίχοι Τραγουδιών: Σταύρος Σταύρου
Σκηνοθεσία: Γιάννης Μόσχος
Πρωτότυπη Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου
Σκηνικά- Κοστούμια: Τίνα Τζόκα
Κίνηση: Ζωή Χατζηαντωνίου
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Εύη Νάκου
Βοηθός Σκηνογράφου: Ειρήνη Κουμπαρούλη
Μουσική Διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου

Διανομή: Αλίκη Αλεξανδράκη, Στέλλα Αντύπα, Αλέξανδρος Βαμβούκος, Κώστας Βασαρδάνης, Θανάσης Βλαβιανός, Πάρις Θωμόπουλος, Αριάδνη Καβαλιέρου, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Λαέρτης Μαλκότσης, Χριστίνα Μαξούρη, Ελένη Μπούκλη, Ζωή Μυλωνά, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Παναγιώτης Παναγόπουλος, Βασίλης Παπαδημητρίου, Χρήστος Στέργιογλου

Χορωδοί: Πένυ Δεληγιάννη, Νίκος Ζιαζιάρης, Ηλίας Καπάνταης, Σοφία Μάλαμα

Και πέντε μουσικοί επί σκηνής

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων:
Τετάρτη έως Σάββατο 20:30, Κυριακή 19:00

Υπέρτιτλοι στα Αγγλικά: Καθημερινά

‘Εργο της Συλλογής του ΕΜΣΤ


Αλέξανδρος Γεωργίου
ΑΓΑΠΗ, 2008
Μικτής τεχνικής επεξεργασμένη φωτογραφία
54 x 77 εκ.
Έκδοση 2/5
Δωρεά του καλλιτέχνη, 2010
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Αρ. Εισ. 687/10

Τα τελευταία χρόνια η καλλιτεχνική δημιουργία του Αλέξανδρου Γεωργίου είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένη με την ταξιδιωτική εμπειρία. Το καλλιτεχνικό του έργο συνίσταται στην περιπλάνηση, τη δημιουργία εικόνων και τη συγγραφή κειμένων. Οι εμπειρίες που αποκομίζει, οι γνώσεις που αποκτά και τα συναισθήματα που βιώνει όσο ταξιδεύει μετουσιώνονται σε ένα ευαίσθητο και τρυφερό καλλιτεχνικό σύμπαν. Τον Απρίλιο του 2005 ο καλλιτέχνης ξεκίνησε ένα ταξίδι δια ξηράς από την Ελλάδα προς την Ινδία περνώντας από την Τουρκία, το Ιράν και το Πακιστάν. Το ταξίδι αυτό αποτέλεσε και το πρώτο από τα πέντε μέρη/ταξίδια του έργου Χωρίς δικό μου όχημα. Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του ο Γεωργίου στέλνει ταχυδρομικώς σε ορισμένους ανθρώπους, υλικό που συλλέγει και δημιουργεί: χειροποίητες κάρτες, φωτογραφίες πάνω στις οποίες επεμβαίνει ζωγραφικά, ασπρόμαυρες επιζωγραφισμένες φωτοτυπίες, CD με μουσική, ταινίες, βιβλία, ποιήματα, κ.ά. Το έργο Αγάπη είναι μια φωτογραφία ενός σκληρού σιδερένιου κανάβου πάνω στην οποία έχει σχεδιάσει την λέξη ΑΓΑΠΗ.

 Ο Αλέξανδρος Γεωργίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1972. Tο 1996 αποφοίτησε από την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και συνέχισε τις σπουδές του στο School of VisualArts στη Νέα Υόρκη. Ζει μεταξύ Αθήνας και Νέας Υόρκης και έχει ζήσει και εργαστεί σε πολλές πόλεις όπως η Τεχεράνη, το Βαρανάσι και η Μπανγκόκ.

Ο καταποντισμός του εγωιστή Γιόχαν Φάτσερ του Μπέρτολτ Μπρεχτ

Ο καταποντισμός του εγωιστή Γιόχαν Φάτσερ του Μπέρτολτ Μπρεχτ

Μετάφραση: Ελένη Βαροπούλου
Σκηνοθεσία: Σίμος Κακάλας

30 Νοεμβρίου 2018 – 20 Ιανουαρίου 2019
Πειραματική Σκηνή (-1) – Θέατρο REX – Σκηνή «Κατίνα Παξινού»

Κείμενο που ανεβαίνει σπάνια, υπηρέτησε για τον Μπρεχτ μια άσκηση διάρρηξης των ορίων προς το αδύνατο, το ουτοπικό. Γέννημα ιδιόρρυθμο κι εκρηκτικό, μιας γραφής που επιχείρησε να υπονομεύσει κάθε σύμβαση με διάθεση ριζοσπαστική όσο ποτέ άλλοτε στα χρονικά της μπρεχτικής θεατρικής λογοτεχνίας και πράξης. Ακριβώς χάρη στα εγγενή χαρακτηριστικά της ουτοπικής του φύσης αποτελεί μια ελκυστική πρόταση για ένα «άλλο θέατρο». Κείμενο πρόκληση τότε, αλλά και τώρα, όπως σημειώνει η Ελένη Βαροπούλου που υπογράφει τη μετάφραση, εξασφαλίζει τη θέση του στο πεδίο του σύγχρονου πειραματισμού για τη θεατρική εμπειρία σε κάθε της έκφανση.

Ο σκηνοθέτης Σίμος Κακάλας, πιστός στην ανήσυχη ιδιοσυγκρασία του και με την ίδια πάντοτε ανατρεπτική διάθεση, απαντά στην πρόκληση του μπρεχτικού κειμένου με μια παράσταση που αποδεικνύει ότι οι καινοτόμες ιδέες του Γερμανού δραματουργού παραμένουν αφετηρία προς γόνιμες αναζητήσεις. Την πρωτότυπη μουσική της παράστασης υπογράφει ο Γιάννης Αγγελάκας στην πρώτη του συνεργασία με τον Σίμο Κακάλα και το Εθνικό Θέατρο.

Ο Καταποντισμός του εγωιστή Γιόχαν Φάτσερ είναι ένα πολυσυζητημένο, αλλά και σχεδόν άγνωστο έργο που ο Μπρεχτ έγραψε μεταξύ 1926 και 1931 αφήνοντάς το ημιτελές, αποσπασματικό, ανοιχτό. Αυτό το δραματικό και ποιητικό υλικό ξεδιπλώνεται σε περισσότερες από πεντακόσιες σελίδες. Περιλαμβάνει σκηνές, σημειώσεις, χορικά, λυρικά κομμάτια και κείμενα φιλοσοφικού περιεχομένου. Είναι ένα «λατομείο» ιδεών και μορφών που προσφέρεται για διασκευές, πολιτικό στοχασμό και σκηνικούς πειραματισμούς.

Τέσσερις Γερμανοί στρατιώτες λιποτακτούν από το Δυτικό Μέτωπο του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου. Ανάμεσά τους, ο Γιόχαν Φάτσερ, πρόσωπο με ιδιαίτερα εγωιστική συμπεριφορά που δημιουργεί προβλήματα στο εσωτερικό της ομάδας. Οι λιποτάκτες κρύβονται στην πόλη Μιλχάιμ και καταποντίζονται καθώς ο ευρηματικός ατομικιστής Γιόχαν Φάτσερ, με την ανεύθυνη συμπεριφορά του, τινάζει την ομάδα, το μικρό «κολλεκτίφ», στον αέρα.

H παράσταση είναι κατάλληλη για θεατές από 15 ετών και άνω.

Ταυτότητα Παράστασης:
Μετάφραση – Διασκευή: Ελένη Βαροπούλου
Σκηνοθεσία: Σίμος Κακάλας
Σκηνικά – Κοστούμια: Kenny MacLellan
Μουσική: Γιάννης Αγγελάκας
Φωτισμοί: Παναγιώτης Λαμπής
Επιμέλεια Ήχου: Coti Κ.
Βοηθός Σκηνοθέτης: Δημήτρης Καλακίδης
Μάσκες: Μάρθα Φωκά

Διανομή: Μιχάλης Βαλάσογλου, Νίκος Γιαλελής, Σίμος Κακάλας, Χαρά Κότσαλη, Κωνσταντίνος Μωραΐτης, Μάνος Πετράκης, Φελίς Τόπη

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων: Τετάρτη έως Σάββατο 21:00, Κυριακή 20:00

‘Εργο της Συλλογής του ΕΜΣΤ


Νίκος Τρανός
Ένας παγετώνας στο τραπέζι μας, 2013
Άργιλος ψημένος και υαλωμένος στους +1100 βαθμούς κελσίου, ξύλινο οικιακό έπιπλο
230 x 180 x 100 εκ.
Δωρεά από τον καλλιτέχνη, 2017
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Αρ. Εισ. 1073/17

Η γλυπτική εγκατάσταση Ένας Παγετώνας στο τραπέζι μας, 2013 του Νίκου Τρανού εκκινεί από το τραγικό συμβάν της πυρηνικής καταστροφής στο εργοστάσιο στη Φουκουσίμα το 2011, προκειμένου να πραγματευτεί την έννοια του «πυρηνικού χειμώνα», όπως ονομάζεται ο όρος που αναφέρεται στην επιστημονική υπόθεση γύρω από την καθολική περιβαλλοντική καταστροφή που θα επιφέρουν πυρηνικές εκρήξεις σε ένα πυρηνικό πόλεμο.

Το έργο δομείται ως μια συσσώρευση επάλληλων πυκνών στρωμάτων μεταλλαγμένων φυτικών και ζωικών οργανισμών, ανθρωπόμορφων και τερατόμορφων-μυθικών όντων καθώς και αρχιτεκτονημάτων, τα οποία βρίσκονται σε μια εύθραυστη ισορροπία που τελεί υπό μια μόνιμη απειλή κατάρρευσης.  Πρώτη ύλη για τη δημιουργία τους είναι ο  άργιλος- ως το πρωταρχικό υλικό που αξιοποίησε ο άνθρωπος με τη χρήση της φωτιάς- ο οποίος έχει και ψηθεί και υαλωθεί πολλαπλές φορές σε 1050 βαθμούς Kελσίου. Ο καλλιτέχνης δανείζεται το ροζ χρώμα από την σήμανση στις νοσοκομειακές πτέρυγες στις οποίες νοσηλεύτηκαν εργάτες του εργοστασίου μετά την πυρηνική έκρηξη. Η γλυπτική «συνάρθρωση» από τις ρέουσες γκροτέσκο φόρμες τοποθετείται από τον καλλιτέχνη σε ένα παλιό ξύλινο οικιακό τραπέζι, επαναφέροντας την απειλούμενη  καταστροφή και κοσμολογική κατάρρευση σε μια ανθρωπομετρική και -τελικά- οικεία κλίμακα.

Γεννήθηκε στους Ζάρακες Ευβοίας το 1957. Σπούδασε γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και στην Ecoledes Βeauxrts στο Παρίσι. Διδάσκει γλυπτική στην A.Σ.K.T. από το 1995.Έχει πραγματοποιήσει αρκετές ατομικές εκθέσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις και διεθνείς διοργανώσεις στην Ελλάδα και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.

Ο ορφανός Τζάο του Ζι Ζουν Ζιανγκ

Ο ορφανός Τζάο του Ζι Ζουν Ζιανγκ
Σκηνοθεσία: Γουάνγκ Ξιάοινγκ (Wang Xiaoying)

18 Νοεμβρίου – 02 Δεκεμβρίου 2018
Κτίριο Τσίλλερ – Κεντρική Σκηνή

Ο ορφανός Τζάο χαρακτηρίζεται ως ο Άμλετ της κλασικής κινεζικής λογοτεχνίας. Ένα έργο «ζαζού» –μια σκηνική σύνθεση πρόζας και ποίησης, χορού και παντομίμας, με έμφαση στο κωμικό στοιχείο ή στο αίσιο τέλος. Γράφτηκε τον 13ο αιώνα και αποδίδεται στον Ζι Ζουν Ζιανγκ. Μια ιστορία που αγαπήθηκε πολύ σε όλο τον κόσμο και γνώρισε αναρίθμητες αναβιώσεις στο θέατρο, στην όπερα, στον χορό, ακόμη και στον κινηματογράφο. Πρόκειται για το πρώτο δράμα της Κίνας που μεταφράστηκε σε ευρωπαϊκές γλώσσες και ενέπνευσε δεκάδες διασκευές, μεταξύ των οποίων, αυτές του Βολταίρου και του Μεταστάζιο, αλλά και μια ημιτελή εκδοχή από τον Γκαίτε.

Η παράσταση πραγματοποιείται στο πλαίσιο διμερούς διακρατικής συμφωνίας των Εθνικών Θεάτρων των δύο χωρών. Τη διασκευή και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο διακεκριμένος Κινέζος σκηνοθέτης Δρ. Wang Xiaoying. Οι προσεγγίσεις του αναμειγνύουν ανατολικά και δυτικά στοιχεία, ενώ ποτέ δεν είναι αναμενόμενες! Προορισμός μας; Το σύμπαν της κινεζικής κουλτούρας και όψεις της πολύπλευρης ταυτότητας ενός αρχαίου λαού μέσα από ένα έργο ορόσημο.

Ο Του Αν Γκου σφαγιάζει τον Πρίγκιπα της Δυναστείας των Τζιν και τους ανθρώπους του. Χάρη στην αυτοθυσία ενός γιατρού διασώζεται ο νεογέννητος γιος του πρίγκιπα, ο οποίος, έπειτα από χρόνια, θα εκδικηθεί για την εξόντωση της οικογένειάς του. Το έργο αναδεικνύει αριστοτεχνικά το θέμα ενός οικογενειακού ξεκληρίσματος και της εκδίκησής του, της εξουσίας και της απόδοσης δικαιοσύνης, της απώλειας και της αυτοθυσίας.

Ταυτότητα Παράστασης:
Διασκευή: Ιου Τσινγκ Φενγκ (Yu Qingfeng)
Μετάφραση στα ελληνικά: Λι Τσενγκ Γκούι (Li Chenggui), Σιου Τζινγκ (Xu Jing)
Επιμέλεια μετάφρασης στα ελληνικά: Σοφία Καψούρου
Σκηνοθεσία: Γουάνγκ Ξιάοινγκ (Wang Xiaoying)
Σκηνικά: Liu Kedong
Κοστούμια: Zhao Yan
Σύνθεση Μουσικής & Μουσική επί σκηνής: Ιάκωβος Παυλόπουλος
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Βοηθός Σκηνοθέτης: Wang Jiannan
Μάσκες – Μακιγιάζ: Shen Miao

Διανομή: Hou Yansong, Yu Fengxia, Θανάσης Ακοκκαλίδης, Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Γιώργος Ζυγούρης, Σταύρος Καραγιάννης, Γιασεμή Κηλαϊδόνη, Ελίτα Κουνάδη, Λήδα Κουτσοδασκάλου, Δαυίδ Μαλτέζε, Κωστής Πατρίκιος, Τζίνη Παπαδοπούλου, Θανάσης Σαράντος, Δήμητρα Χαριτοπούλου, Βαγγέλης Ψωμάς

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων: Τετάρτη 21:00, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 17:30 – Κυριακή 21:00

Γλώσσα Παράστασης: ελληνική & κινεζική – Με υπέρτιτλους στα ελληνικά

‘Εργο της Συλλογής του ΕΜΣΤ


Παντελής Χανδρής
Άγρυπνη Κατλέυα 1, 2016
Ατσαλόσυρμα και μεταξόχαρτο
60 x 50 x 35 εκ
Αγορά 2017
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Αρ. Εισ. 1090/1

Το έργο Άγρυπνη Κατλέυα 1 εντάσσεται σε μια σειρά έργων που εκτέθηκαν στην ενότητα με τίτλο την αμφίσημη λέξη “Schattenentblösster”, η οποία προέρχεται από ποίημα του Πωλ Τσελαν και μπορεί να αναφέρεται σε κάποιον που αποκαλύπτεται από τις σκιές αλλά και σε κάποιον που αποκαλύπτει τις σκιές. Το ίδιο το έργο, κατασκευασμένο από μαύρο μεταξόχαρτο, προκύπτει μέσα από μια απόπειρα αποτύπωσης και ενσωμάτωσης του ίχνους της σκιάς και της σκιάς του με σκοπό την απεικόνιση μιας μνήμης. Μέσα από το φευγαλέο, άπιαστο και απροσδιόριστο γλυπτικό αντικείμενο με προέλευση μια προσωπική ανάμνηση, ο Παντελής Χανδρής αναφέρεται στα ακαθόριστα όρια και στις αβέβαιες συνδέσεις και αντιφάσεις που συνυπάρχουν στη σκιά, στη μνήμη και την εσωτερικότητα του οπτικού συμβάντος.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1963. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών  (εργαστήριο Δημήτρη Μυταρά 1982-1987) με υποτροφία Ι.Κ.Υ. Έχει βραβευθεί με το 1ο Βραβείο του Ιδρύματος Γιάννη και Ζωής Σπυρόπουλου (1992) και με το βραβείο της A.I.C.A (2010). Από το 2007 διδάσκει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Απόψε αυτοσχεδιάζουμε του Λουίτζι Πιραντέλλο

Απόψε αυτοσχεδιάζουμε του Λουίτζι Πιραντέλλο
Μετάφραση-Σκηνοθεσία-Διασκευή: Δημήτρης Μαυρίκιος

11 Νοεμβρίου 2018 – 24 Φεβρουαρίου 2019
Κτίριο Τσίλλερ – Κεντρική Σκηνή

Το έργο του νομπελίστα Λουίτζι Πιραντέλλο σμίγει ξανά με τη μουσική του βραβευμένου με Όσκαρ Μάνου Χατζιδάκι σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαυρίκιου και τη μουσική διασκευή και ενορχήστρωση του Νίκου Κυπουργού. Ο πολυδιάστατος σκηνοθέτης Δημήτρης Μαυρίκιος, γνώστης σε βάθος της περίπτωσης Πιραντέλλο, ξαναφέρνει τον Σικελό δραματουργό στο Εθνικό Θέατρο με μια παράσταση ύμνο στο θέατρο και στους ανθρώπους του.

Ένας θίασος προσπαθεί να διασκευάσει σε θεατρικό έργο το διήγημα του Λουίτζι Πιραντέλλο Λεονόρα, Αντίο!. Οι σκηνοθετικές εντολές προκαλούν σύγχυση στους ηθοποιούς, οι οποίοι στο μεταξύ ταυτίζονται τόσο πολύ με τους ρόλους τους, ώστε διώχνουν τον σκηνοθέτη προκειμένου να ζήσουν τις ζωές των χαρακτήρων που υποδύονται!

Η δύναμη του δημιουργήματος έναντι του δημιουργού είναι ζήτημα ουσιώδες για την τέχνη, αλλά και για τον Λουίτζι Πιραντέλλο. Το έργο, το οποίο συμπληρώνει την τριλογία (Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα, Ερρίκος ο Δ‘, Απόψε αυτοσχεδιάζουμε) του συγγραφέα υπό τη μορφή «θεάτρου μέσα στο θέατρο», πραγματεύεται το πλέον αγαπημένο του θέμα: τη σύγχυση της φαντασίας με την πραγματικότητα.

Ο Λουίτζι Πιραντέλλο, άλλωστε, δεν είναι μόνο ένας καταξιωμένος συγγραφέας, τα έργα του οποίου συνεχίζουν να παίζονται με αμείωτο ενδιαφέρον σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι επίσης ένας σπουδαίος Ευρωπαίος διανοούμενος και εμβριθής πολιτικός στοχαστής.

Η παράσταση είναι κατάλληλη για θεατές από 15 ετών και άνω.

Ταυτότητα Παράστασης:
Μετάφραση- Δραματουργία-Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μαυρίκιος
Σκηνικά: Δημήτρης Πολυχρονιάδης
Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου
Κινησιολογία: Βάλια Παπαχρήστου
Βίντεο: Δημήτρης Μαυρίκιος- Άγγελος Παπαδόπουλος
Πρωτότυπη Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Μουσική- Διασκευή- Προσαρμογή- Ενορχήστρωση: Νίκος Κυπουργός
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Συνεργασία στη σκηνοθεσία: Μανώλης Δούνιας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαρία Βαρδάκα
Σχεδιασμός Ήχου- Ενορχήστρωση: Στάθης Σκουρόπουλος
Μουσική Διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου
Διανομή: Κωνσταντίνος Αρνόκουρος, Μαρία Βαρδάκα, Αλέξανδρος Βάρθης, Γιάννης Βογιατζής, Δημήτρης Κακαβούλας, Δημήτρης Μαυρίκιος, Γιώργος Μπένος, Ράνια Οικονομίδου, Εύα Οικονόμου-Βαμβακά, Στέφανος Παπατρέχας, Γιούλικα Σκαφιδά, Νεκτάριος Φαρμάκης, Λυδία Φωτοπούλου
Συμμετέχουν: Μιχάλης Αρτεμησιάδης, Γιάννης Αρτεμησιάδης
Μουσικός επί σκηνής: Νταλανίκα Λιλή

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων:
Τετάρτη 19:00 – Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 20:30 – Κυριακή 19:00

* Για το χρονικό διάστημα από 18 Νοεμβρίου έως 02 Δεκεμβρίου 2018, οι ημέρες και ώρες παραστάσεων τροποποιούνται ως εξής: Τετάρτη 17:30 – Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 21:00 – Κυριακή 17:30 (Δεν θα πραγματοποιηθεί παράσταση στις 18/11)

Υπέρτιτλοι στα Αγγλικά: Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή

‘Εργο της Συλλογής του ΕΜΣΤ

Πάνος Κοκκινιάς
Νίσυρος, 2014 – 2015
Ψηφιακή εκτύπωση μελάνης σε χαρτί αρχειακών προδιαγραφών (digital inkject archival print) σε κορνίζα με πλέξιγκλας με UV προστασία
1,5 x 3 μ
Έκδοση 5 + 2AP
Μακροχρόνιος δανεισμός από τον καλλιτέχνη στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

 Η φωτογραφία Νίσυρος είναι αποτέλεσμα μιας πολυήμερης διαδικασίας φωτογραφικών λήψεων από τον κρατήρα «Στέφανος» του ηφαιστείου της Νισύρου, μελετημένες και πραγματοποιημένες από τον Πάνο Κοκκινιά. Η τελική φωτογραφία, προϊόν σύνθεσης εκατοντάδων φωτογραφιών, διατηρεί την καθαρότητα της εκ του φυσικού παρατήρησης και παραπέμπει, λόγω του μεγέθους και της δομής της, σε πίνακα ιστορικής ζωγραφικής. Φωτογραφίζοντας πλήθη τουριστών να αυτό-φωτογραφίζονται και να φωτογραφίζουν μέσα στο σκληρό τοπίο του κρατήρα, ο καλλιτέχνης δημιουργεί πολλαπλά στρώματα αντιθέσεων χώρου, χρόνου και ύλης: ο γεωλογικός χρόνος του σκληρού τοπίου απέναντι στην εφήμερη ελαφρότητα της ανθρώπινης δραστηριότητας. Παράλληλα, μέσα από αυτόν τον φωτογραφικό «Κήπο των επίγειων απολαύσεων» ο Πάνος Κοκκινιάς κάνει ένα σχόλιο για το ίδιο το  φωτογραφικό μέσο.

Ο Πάνος Κοκκινιάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1965. Την περίοδο 1986-1989σπούδασε Φωτογραφία στο Τ.Ε.Ι. Αθηνών, ενώ συνέχισε τις σπουδές του το 1991-1993 στο SchoolofVisualArts της Νέας Υόρκης, το 1994-1996 στο YaleSchoolofArt, καθώς και με τη διδακτορική του εργασία στο UniversityofDerby (2002-2009). Είναι αποδέκτης υποτροφιών του Ι.Κ.Υ., του Ιδρύματος Ωνάση και του YaleSchoolofArt ενώ έχει βραβευθεί με το WardCheneyAward του πανεπιστημίου του Yale. Έργα του βρίσκονται σε μουσεία και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Ξύπνα Βασίλη του Δημήτρη Ψαθά

Ξύπνα Βασίλη του Δημήτρη Ψαθά

19 Οκτωβρίου 2018 – 03 Φεβρουαρίου 2019
Κτίριο Τσίλλερ – Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος»

Ένα καυστικό κοινωνικοπολιτικό σχόλιο, «ντυμένο» με τον πιο εύθυμο και εύσχημο τρόπο. Μια κωμωδία από τον αξεπέραστό μας συγγραφέα Δημήτρη Ψαθά για το παιχνίδι του χρήματος έναντι κάθε ιδεολογίας. Ο Δημήτρης Ψαθάς, αγαπητός στο θεατρικό και κινηματογραφικό κοινό του τόπου, σε μια διαχρονικά αποκαλυπτική και οξυδερκή σάτιρα. Η πένα του στηλιτεύει τους καιροσκοπισμούς φανατικών κάθε ιδεολογικοπολιτικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία.

Ο Άρης Μπινιάρης, πιστός στην ιδιόχειρη θεατρική του φόρμα, φέρνει στη σκηνή την ατμόσφαιρα των σίξτις με διάθεση ευρηματική. Εμβαθύνει, βλέπει πέραν της εξιδανικευμένης εγγραφής μιας εποχής στο συλλογικό ασυνείδητο. Με ματιά σύγχρονη αποκρυπτογραφεί το ιδιότυπο ύφος του συγγραφέα που μιλά για τα «σοβαρά» μπλέκοντας το γέλιο με το σφίξιμο στο στομάχι. Φωτίζει μοναδικά τη συνάφεια του έργου με το σήμερα.

Βρισκόμαστε στα γραφεία του εκδοτικού οίκου Φαρλάκου. Παρακολουθούμε με νέα ματιά μια κωμωδία της νεοελληνικής δραματουργίας που λατρεύτηκε στην κινηματογραφική της εκδοχή ως μια από τις πιο διασκεδαστικές. Ο Βασίλης, συντηρητικών πολιτικών φρονημάτων, και ο Μάνος, προοδευτικών, συγκρούονται για τις συνθήκες εργασίας, αλλά και για το περιεχόμενο των βιβλίων που εκδίδονται. Σημείο αιχμής για την πνευματική διαμάχη, ο ποιητής Φανφάρας και η στρατευμένη συντηρητική ποίησή του. Πολύ γρήγορα, όμως, η τύχη τα φέρνει έτσι ώστε οι πολιτικές πεποιθήσεις των δύο συναδέλφων αλλάζουν και οι καταστάσεις που ακολουθούν δοκιμάζουν τους ήρωες. Ποιος από τους δύο θα καταφέρει να προσαρμοστεί στα ήθη και το πνεύμα της νέας εποχής;

Ταυτότητα Παράστασης:
Διασκευή: Θεοδώρα Καπράλου
Σκηνοθεσία: Άρης Μπινιάρης
Σκηνικά- Κοστούμια: Πάρις Μέξης
Μουσική: Φώτης Σιώτας
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Δώρα Ξαγοράρη

Διανομή: Γιώργος Γάλλος, Ελισσάβετ Κωνσταντινίδου, Ηρώ Μπέζου, Άρης Μπινιάρης, Γιώργος Παπαγεωργίου, Στέφανος Πίττας, Κωνσταντίνος Σεβδαλής, Λυδία Τζανουδάκη, Έλενα Τοπαλίδου, Αινείας Τσαμάτης

Μουσικοί επί σκηνής: Φώτης Σιώτας, Δημήτριος Τσεκούρας

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων: Τετάρτη 18:00 – Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 21:00, Κυριακή 18:00

‘Εργο της Συλλογής του ΕΜΣΤ

Δημοσθένης Κοκκινίδης
Μάιος 1967, 1967
από τη σειρά Των δε κακών μνήμη… 1967-1997
Ακρυλικό σε χαρτόνι συσκευασίας κολλημένο σε κοντραπλακέ θαλάσσης
(δύο τμήματα)
116,9 x 60,5 εκ.
Δωρεά του καλλιτέχνη, 2002
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Aρ. Εισ. 234/02

Σημαντικός ζωγράφος και επί μακρόν δάσκαλος πολλών νεότερων καλλιτεχνών (διετέλεσε και πρύτανης της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών), ο Δημοσθένης Κοκκινίδης  παρουσίασε ήδη από τις αρχές του ΄60 ένα σώμα έργων με έντονα κριτικό, πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο.  Ζωγράφισε το μεγαλύτερο μέρος της σειράς των 12 έργων με τίτλο …των δε κακών μνήμη…  από το Μάιο του 1967 έως την άνοιξη του 1968, τους πρώτους δηλαδή μήνες της Χούντας των Συνταγματαρχών. Ανακάλυψε σε μια γωνιά του εργαστηρίου του ένα δέμα από χαρτόνια συσκευασίας και αποφάσισε να δουλέψει πάνω τους εικόνες που προέκυπταν από τα αποκόμματα των εφημερίδων, που ήταν γεμάτα από φωτογραφίες ένστολων αξιωματικών. Απέδωσε τις μορφές τους παραμορφωμένες, συχνά σχεδόν τερατόμορφες άλλοτε αφαιρετικά, χωρίς ευδιάκριτα χαρακτηριστικά και λεπτομέρειες, κι άλλοτε εξπρεσιονιστικά. Κεφάλια με πηλήκια, πολιτικοί ανδρείκελα, καρικατούρες ανθρωποειδών, σημαίες, τανκς, μορφές φιμωμένες μετατρέπονται από την εξπρεσιονιστική γραφή του Κοκκινίδη σε κραυγή πόνου και καταγγελία της εφιαλτικής πραγματικότητας που επεβλήθη από την βίαια ανατροπή της δημοκρατίας στην Ελλάδα.

Γεννήθηκε το 1929 στην Αθήνα. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1952-1958). Από τη δεκαετία του 1960 υπήρξε μέλος της «Ομάδας Τέχνης Α/» και της «Ομάδα για την επικοινωνία και την εκπαίδευση στην Τέχνη». Εκλέχτηκε καθηγητής στην ΑΣΚΤ το 1976, όπου δίδαξε ζωγραφική διατελώντας επίσης αντιπρύτανης (1978-1980) και πρύτανης (1980-1982). Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Επαναστατικές μέθοδοι για τον καθαρισμό της πισίνας σας της Αλεξάνδρας Κ*

Επαναστατικές μέθοδοι για τον καθαρισμό της πισίνας σας της Αλεξάνδρας Κ*

17 Οκτωβρίου – 18 Νοεμβρίου 2018
Πειραματική Σκηνή (-1) – Θέατρο REX – Σκηνή «Κατίνα Παξινού»

Με άρτια θεατρικά γραφή και από τις πλέον αξιόλογες της νέας γενιάς Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων, η Αλεξάνδρα Κ* «σκαλίζει» τις πιο «κοντόθωρες» πτυχές της νοοτροπίας μας. Παίρνει απόσταση και παρατηρεί. Βλέπει τις στρεβλώσεις που συχνά παραβλέπουμε. Μας εισάγει στον φαύλο κύκλο επικράτησης μιας αυθεντικά ελληνικής, μάλλον, «κατ’ έθιμο» αντίληψης του κόσμου. Εκεί θα αναγνωρίσουμε στοιχεία πολύ δικά μας. Αν όχι του ίδιου μας του εαυτού, σίγουρα κάποιου πολύ οικείου, ενός φίλου ή του… γείτονα.

Μετά την επιτυχία που σημείωσε την περασμένη θεατρική περίοδο το ολοκαίνουργιο έργο της Αλεξάνδρας Κ* επαναλαμβάνεται για λίγες παραστάσεις στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Τη σκηνοθεσία του έργου υπογράφει ο Σαράντος Γεώργιος Ζερβουλάκος, σκηνοθέτης με αξιοσημείωτη πορεία και βραβεύσεις στο εξωτερικό, που παρουσιάζει για πρώτη φορά δουλειά του στην Αθήνα. Η παράσταση μάς προκαλεί να τολμήσουμε… Να κοιτάξουμε κι εμείς στον καθρέφτη που μας ετοίμασαν. Ίσως αντιληφθούμε πολλά από το είδωλό μας.

Η πρώτη ιδιωτικοποίηση δημόσιας γης απειλεί το αυθαίρετο εξοχικό του Αντώνη Τάδε και μαζί ολόκληρη την προσωπική του μυθολογία. Κυρίως όμως απειλεί το μέλλον των παιδιών του, τουλάχιστον όπως ο ίδιος το έχει φανταστεί. Αποφασισμένος να παλέψει μέχρις εσχάτων για να σώσει την «επένδυση ζωής» του, ο Αντώνης θα συγκρουστεί όχι μόνο με τους κρατικούς μηχανισμούς, αλλά και με τα ίδια του τα παιδιά. Ανίσχυρος απέναντι στο κράτος και το ξένο κεφάλαιο, θα κηρύξει ανεξάρτητο κράτος τη γη που ο ίδιος έχει καταπατήσει και θα στεφθεί λαϊκός ήρωας για μία ημέρα. Το ζήτημα όμως ήταν πάντα η επόμενη. Αυτή που κάποτε ανήκε στα παιδιά του. Η παλιά «κακή» γενιά συγκρούεται -οπλισμένη- με την «κακομαθημένη» καινούρια, το θυμικό δίκαιο με το αστικό, και η τυπική ελληνική οικογένεια με την ίδια της την επιβίωση.

Η παράσταση παρουσιάζεται με αγγλικούς υπέρτιτλους

Ταυτότητα Παράστασης:
Κείμενο: Αλεξάνδρα Κ*
Σκηνοθεσία: Σαράντος Γεώργιος Ζερβουλάκος
Σκηνικά – Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη, Σαράντος Γεώργιος Ζερβουλάκος
Βίντεο: Νίκος Πάστρας
Μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Δραματολόγος – Βοηθός Σκηνοθέτη: Στέλλα Ράπτη

Διανομή: Μανώλης Μαυροματάκης, Ρόζα Προδρόμου, Μιχάλης Τιτόπουλος, Eva Maria Sommersberg

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων: Τετάρτη έως Σάββατο 21:00, Κυριακή 20:00

* Δεν θα πραγματοποιηθούν παραστάσεις από 5 έως και 10 Νοεμβρίου

* Στις 10 και 11 Οκτωβρίου η παράσταση θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο των 53ων ΔΗΜΗΤΡΙΩΝ στη Θεσσαλονίκη.

* Στις 08 Νοεμβρίου θα παρουσιαστεί στο Διεθνές Φεστιβάλ Σύγχρονου Θεάτρου στο Μπρασόβ της Ρουμανίας.

‘Εργο της Συλλογής του ΕΜΣΤ 

Γιώργος Γυπαράκης
Global, 2000
Φωτογραφική εκτύπωση
100 x 100 εκ.
Δωρεά του καλλιτέχνη, 2002
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Aρ. Εισ. 471/02

Τα υβριδικά έργα του Γιώργου Γυπαράκη αναπτύσσονται μέσα από μια οξυδερκή και λεπτομερή παρατήρηση όψεων του καθημερινού περιβάλλοντος, τις οποίες υποβάλλει σε μια διαδικασία κριτικού μετασχηματισμού.

Η φωτογραφία με τίτλο Global εντάσσεται σε μια ευρύτερη ενότητα έργων  μεγεθυμένων φωτογραφικών αποτυπώσεων που παρουσιάζονται σε φωτεινά κουτιά (light box). Ο Γυπαράκης εστιάζει και απομονώνει στοιχεία και λεπτομέρειες του ανθρώπινου και φυσικού περιβάλλοντος και της καθημερινής πραγματικότητας φωτογραφίζοντας τα με ένα μακρο-ευρυγώνιο φακό του από μια ελάχιστη απόσταση 5 εκατοστών. Η αποκοπή και από-πλαισίωση των λεπτομερειών προσδίδει ιδιαίτερη βαρύτητα σε αυτό το στοιχείο του «ελάσσονος», το οποίο μέσα από την υπερ-μεγέθυνση του λειτουργεί τελικά ως μεταφορά του όλου. Με το διεισδυτικό και παραμορφωτικό βλέμμα ενός φυσιοδίφη, ο καλλιτέχνης στοχεύει μέσα από τις φωτογραφικές αποτυπώσεις σε μια ενοποίηση μικρόκοσμου-μακρόκοσμου, θέτοντας ερωτήματα γύρω από την ανθρώπινη συνθήκη  και την οικουμενική της διάσταση.

Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο το 1962. Σπούδασε στη Σχολή Εφαρμοσμένων Εικαστικών Τεχνών «Βακαλό» (1980-1983) και στη Σχολή Καλών Τεχνών του ΑΠΘ (1984-1989, 1990-93). Είναι Επίκουρος Καθηγητής στη Σχολή Aρχιτεκτόνων Mηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Αθηνών.

Τίμων ο Αθηναίος - Ουίλλιαμ Σαίξπηρ & Τόμας Μίντλτον
Τίμων ο Αθηναίος  – Ουίλλιαμ Σαίξπηρ & Τόμας Μίντλτον
27 Σεπτεμβρίου 2018 – 03 Μαρτίου 2019
Θέατρο REX – Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη»

Τίμων ο Αθηναίος. Πρόσωπο ιστορικό, συμβολικό, μα τόσο οικείο. Η περιπέτειά του, μια τραγωδία που ισορροπεί μεταξύ σάτιρας, φάρσας και αλληγορίας, όπως η αληθινή ζωή. Ο σκηνοθέτης Στάθης Λιβαθινός, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, γοητεύεται από ένα έργο που γεννήθηκε σε ιδιάζουσα συνθήκη, αινιγματικό, με ανεξάντλητο μυστήριο σπάνια παρουσιασμένο.

Ο Τίμων, άρχοντας στην πόλη των Αθηνών τον 5ο αιώνα π.Χ., ζει πολύ πέρα από τις οικονομικές του δυνατότητες. Ξοδεύει την περιουσία του σε δώρα προς φίλους και απολαύσεις στις οποίες συμμετέχει ολόκληρος ο αντρικός κόσμος της Αθήνας. Σύντομα οι φιλίες του Τίμωνα θα δοκιμαστούν και όσοι ευεργετήθηκαν από τον ίδιο θα κληθούν να αποδείξουν τη φιλία τους απέναντί του.

Ο Σαίξπηρ εμπνέεται από ένα υπαρκτό πρόσωπο της αρχαίας Αθήνας. Συνεργάζεται με έναν από τους δημοφιλέστερους δραματουργούς της εποχής του, τον Τόμας Μίντλτον, και μας δίνει τον Τίμωνα. Έργο «υβρίδιο» μιας περιόδου αναζήτησης και πειραματισμού του μεγάλου δραματουργού, αποτελεί το ίχνος του εγχειρήματός του με μια φόρμα δίχως προηγούμενο σε άλλα έργα του.

Ένα έργο-πρόκληση για τον πλούτο, το χρέος, τη φιλία, την κολακεία, την εθελοτυφλία, τις ψευδαισθήσεις και τις πλάνες, τη γενναιοδωρία, την αχαριστία, διαχρονικό και πάντοτε ενοχλητικό. Ενσαρκώνεται από την αεικίνητη ομάδα του Στάθη Λιβαθινού, «εμπλουτισμένη» με μερικούς από τους αξιότερους ηθοποιούς της νέας γενιάς.

Ταυτότητα Παράστασης:
Μετάφραση: Νίκος Χατζόπουλος
Σκηνοθεσία: Στάθης Λιβαθινός
Σκηνικά – Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου
Κίνηση: Μαρία Σμαγιέβιτς
Μουσική Σύνθεση: Λύσανδρος Φαληρέας
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Μουσική Διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου

Διανομή: Αργυρώ Ανανιάδου, Βασίλης Ανδρέου, Γιώργος Δάμπασης, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Νίκος Καρδώνης, Στάθης Κόικας, Φώτης Κουτρουβίδης, Αναστάσης Λαουλάκος, Φοίβος Μαρκιανός, Στρατής Πανούριος, Δημήτρης Παπανικολάου, Μαρία Σαββίδου, Χρήστος Σουγάρης, Μάνος Στεφανάκης, Άρης Τρουπάκης, Αντιγόνη Φρυδά

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων:
Τετάρτη έως Σάββατο 20:30, Κυριακή 19:00

Υπέρτιτλοι στα Αγγλικά: Καθημερινά

‘Εργο της Συλλογής του ΕΜΣΤ

Αλέξανδρος Ψυχούλης
Καταρράκτης, 2005
Ακρυλικό σε δερματίνη
Διάμετρος 112,5 εκ
Αγορά με χρηματοδότηση Ελλήνων Συλλεκτών, 2005
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Αρ. Εισ. 542/05

Ο Καταρράκτης σηματοδοτεί μια διπλή μετατόπιση μορφολογική και θεματολογική στο πολύπλευρο έργο του του Αλέξανδρου Ψυχούλη μέσα από την επαναπραγμάτευση τόσο του μέσου της ζωγραφικής όσο και του καλλιτεχνικού είδους της τοπιογραφίας. Με σχεδιαστική καθαρότητα και γραμμική σαφήνεια, ο καλλιτέχνης αντλεί το οπτικό λεξιλόγιο του από το χώρο της γραφιστικής και του animation, διευρύνοντας τα όρια της ζωγραφικής στο σημείο τομής της με τις ψηφιακές τέχνες.

Το έργο τοποθετείται σε συνέχεια της ενότητας Θηλαστικά που παρουσίασε το 2005, μιας σειράς από κυκλικές ζωγραφικές εικόνες που διερευνούν την έννοια της οικογένειας, τόσο στην ανθρωπολογική της διάσταση  όσο και ως «μηχανισμού παραγωγής συλλογικών τραυμάτων». Με ειρωνική και παιγνιώδη διάθεση ο καλλιτέχνης βάζει στο μικροσκόπιο -όπως υποδηλώνεται και από το κυκλικό σχήμα των έργων- και μεγεθύνει οικογενειακές μνήμες της παιδικής του ηλικίας. Το παρελθόν αναμοχλεύεται και επανερμηνεύεται όχι με τελεσίδικο τρόπο,  αλλά μέσα από μια θραυσματική αμφίσημη εικονοποιία ανοιχτή σε ψυχαναλυτικές ερμηνευτικές προσεγγίσεις. Ειδικότερα,  με  τον αινιγματικό Καταρράκτη, πέρα από την αφήγηση μιας προσωπικής μυθολογίας, ο Ψυχούλης επιχειρεί μια προσωπική εκδοχή  τοπιογραφίας -άρρηκτα συνδεδεμένης με το γενέθλιο τόπο του, το Βόλο-, ανήσυχης, διφορούμενης και ελάχιστα ειδυλλιακής.

Γεννήθηκε στον Βόλο το 1966. Την περίοδο 1984-86 σπουδάζει γραφιστική στο ΤΕΙ Αθηνών ενώ στη συνέχεια σπουδάζει ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Το 1997 του απονέμεται το βραβείο Benesse για το έργο του BlackBox με το οποίο συμμετέχει στην 47η Biennale της Βενετίας. Έχει παρουσιάσει το έργο του σε πολυάριθμες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Είναι Καθηγητής  στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα και στο Βόλο.

Κείμενα για τα έργα του ΕΜΣΤ: Δάφνη Βιτάλη, Τίνα Πανδή, Σταμάτης Σχιζάκης – Επιμελητές ΕΜΣΤ

Αφίσες των έργων

EL / EN