ΕΜΣΤ

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ – ΕΜΣΤ

 

Η νέα Καμπάνια Προβολής του Ρεπερτορίου του Εθνικού Θεάτρου 2018-2019

Μια συνεργασία του Εθνικού Θεάτρου με το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Οι παραστάσεις της νέας περιόδου του Εθνικού Θεάτρου επικοινωνούν με τους θεατές τους μέσα από εικαστικά έργα σύγχρονων Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών της Συλλογής του ΕΜΣΤ

Οι παραστάσεις της νέας περιόδου του Εθνικού Θεάτρου επικοινωνούν με τους θεατές τους μέσα από εικαστικά έργα σύγχρονων Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών. Νέα δεδομένα αισθητικής θέτει στο πεδίο της οπτικής επικοινωνίας μια σπάνια συνέργεια ιδιαίτερων συμβολισμών μεταξύ του Εθνικού Θεάτρου και του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, των δύο κορυφαίων θεσμικών φορέων της χώρας στους τομείς των παραστατικών και των εικαστικών τεχνών αντίστοιχα. Τη θεατρική περίοδο 2018 – 2019, οι τέχνες και οι άνθρωποί τους έρχονται πιο κοντά, συνδιαλέγονται. Σπουδαία εικαστικά έργα της συλλογής του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης μεταφέρουν το μήνυμα των παραστάσεων πριν ακόμη ανέβουν επί σκηνής. Απευθύνονται στο κοινό με νέο οπτικό αλφάβητο που δανείζεται σημειολογικά στοιχεία, κώδικες, φόρμες, μύθους, εικόνες, σύμβολα, νοήματα, την αντίληψη ενός διαφορετικού τρόπου καλλιτεχνικής έκφρασης. Κατόπιν πρωτοβουλίας του Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, Στάθη Λιβαθινού και της θερμής υποδοχής της από τη Διευθύντρια του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, Κατερίνας Κοσκινά, η ιδέα για μια καμπάνια πρόταση πραγματοποιείται με πολυδιάστατα οφέλη, συνεισφέροντας στη μέγιστη δυνατή διάχυση του έργου των ίδιων των καλλιτεχνών, στην καλλιέργεια κλίματος συνεργασίας μεταξύ των φορέων και στη δημιουργία νέων οπτικών ερεθισμάτων για τους φιλότεχνους. Το εγχείρημα αποκτά υπόσταση με την εποικοδομητική συνεργασία επιμελητών του ΕΜΣΤ, ενώ καθοριστική είναι η συμβολή της δημιουργικής ομάδας της busybuilding, προσφάτως βραβευμένης με Red Dot Award για τον σχεδιασμό εντύπων του Εθνικού Θεάτρου (Communication Design 2018 – Red Dot Award).

Πληροφορίες για τις παραστάσεις

 

Χριστουγεννιάτικη ιστορία του Τσαρλς Ντίκενς

Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Τσαρλς Ντίκενς
Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας
Διασκευή-Σκηνοθεσία: Γιάννης Μόσχος
Σε πρωτότυπη μουσική του Θοδωρή Οικονόμου Βασισμένο στη διασκευή του Τζακ Θορν

Έναρξη: 07 Δεκεμβρίου 2018
Λήξη: 27 Ιανουαρίου 2019

Η μαγεία των Χριστουγέννων αγγίζει το Εθνικό Θέατρο και μεταμορφώνει τη Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη» του Θεάτρου Rex σε μια ζεστή αγκαλιά για όλη την οικογένεια. Με ένα συναρπαστικό μιούζικαλ θα μοιραστούμε τη χαρά και τον ενθουσιασμό των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Ο νέος και δυναμικός σκηνοθέτης Γιάννης Μόσχος διασκευάζει τη «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» και φέρνει στη σκηνή τον θρυλικό Σκρουτζ, τον πιο γνωστό ήρωα του Τσαρλς Ντίκενς. Μας προσκαλεί να αφεθούμε στο όνειρο και τη φαντασία. Μας αποκαλύπτει το πραγματικό πνεύμα των Χριστουγέννων!

Τα παθήματα του πιο εμβληματικού τσιγκούνη της σύγχρονης δυτικής κουλτούρας ζωντανεύουν στη σκηνή του Θεάτρου Rex. Ένα μοναδικό θέαμα γιορτής και λάμψης σαγηνεύει τις καρδιές μικρών και μεγάλων. Κυρίως, όλων εκείνων που έχουν ακόμη τη διάθεση να βλέπουν τον κόσμο με την αθωότητα της παιδικής ψυχής.

Ο Εμπενέζερ Σκρουτζ είναι οπαδός της πειθαρχίας και της σκληρής δουλειάς. Νιώθει τουλάχιστον… αμήχανα με τις γιορτές και τις σχόλες. Τη φετινή παραμονή Χριστουγέννων, όμως, αναγκάζεται να αναθεωρήσει όσα πίστευε για τη ζωή του και για τους ανθρώπους γύρω του, εξαιτίας αναπάντεχων επισκέψεων από φαντάσματα που τον παρασύρουν άλλοτε στο παρελθόν και άλλοτε στο μέλλον σε μια πολιορκία μέχρις εσχάτων. Το πνεύμα των Χριστουγέννων θα συγκινήσει άραγε τον σκληρόκαρδο Σκρουτζ; Αν ναι, τότε ποιος από εμάς θα μπορούσε να του αντισταθεί;

Ταυτότητα Παράστασης

Αρχική Θεατρική Διασκευή: Τζακ Θορν
Μετάφραση Αρχικής Διασκευής: Γιώργος Δεπάστας
Νέα Διασκευή: Γιάννης Μόσχος
Στίχοι Τραγουδιών: Σταύρος Σταύρου
Σκηνοθεσία: Γιάννης Μόσχος
Πρωτότυπη Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου
Σκηνικά- Κοστούμια: Τίνα Τζόκα
Κίνηση: Ζωή Χατζηαντωνίου
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Εύη Νάκου
Βοηθός Σκηνογράφου: Ειρήνη Κουμπαρούλη
Μουσική Διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου

Διανομή: Αλίκη Αλεξανδράκη, Στέλλα Αντύπα, Αλέξανδρος Βαμβούκος, Κώστας Βασαρδάνης, Θανάσης Βλαβιανός, Πάρις Θωμόπουλος, Αριάδνη Καβαλιέρου, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Λαέρτης Μαλκότσης, Χριστίνα Μαξούρη, Ελένη Μπούκλη, Ζωή Μυλωνά, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Παναγιώτης Παναγόπουλος, Βασίλης Παπαδημητρίου, Χρήστος Στέργιογλου

Χορωδοί: Πένυ Δεληγιάννη, Νίκος Ζιαζιάρης, Ηλίας Καπάνταης, Σοφία Μάλαμα

Και πέντε μουσικοί επί σκηνής

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων:
Τετάρτη έως Σάββατο 20:30, Κυριακή 19:00

Υπέρτιτλοι στα Αγγλικά: Καθημερινά

‘Εργο της Συλλογής του ΕΜΣΤ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΑΓΑΠΗ, 2008
Μικτής τεχνικής επεξεργασμένη φωτογραφία
54 x 77 εκ.
Έκδοση 2/5
Δωρεά του καλλιτέχνη, 2010
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Αρ. Εισ. 687/10

 Τα τελευταία χρόνια η καλλιτεχνική δημιουργία του Αλέξανδρου Γεωργίου είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένη με την ταξιδιωτική εμπειρία. Το καλλιτεχνικό του έργο συνίσταται στην περιπλάνηση, τη δημιουργία εικόνων και τη συγγραφή κειμένων. Οι εμπειρίες που αποκομίζει, οι γνώσεις που αποκτά και τα συναισθήματα που βιώνει όσο ταξιδεύει μετουσιώνονται σε ένα ευαίσθητο και τρυφερό καλλιτεχνικό σύμπαν. Τον Απρίλιο του 2005 ο καλλιτέχνης ξεκίνησε ένα ταξίδι δια ξηράς από την Ελλάδα προς την Ινδία περνώντας από την Τουρκία, το Ιράν και το Πακιστάν. Το ταξίδι αυτό αποτέλεσε και το πρώτο από τα πέντε μέρη/ταξίδια του έργου Χωρίς δικό μου όχημα. Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του ο Γεωργίου στέλνει ταχυδρομικώς σε ορισμένους ανθρώπους, υλικό που συλλέγει και δημιουργεί: χειροποίητες κάρτες, φωτογραφίες πάνω στις οποίες επεμβαίνει ζωγραφικά, ασπρόμαυρες επιζωγραφισμένες φωτοτυπίες, CD με μουσική, ταινίες, βιβλία, ποιήματα, κ.ά. Το έργο Αγάπη είναι μια φωτογραφία ενός σκληρού σιδερένιου κανάβου πάνω στην οποία έχει σχεδιάσει την λέξη ΑΓΑΠΗ.

 Ο Αλέξανδρος Γεωργίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1972. Tο 1996 αποφοίτησε από την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και συνέχισε τις σπουδές του στο SchoolofVisualArts στη Νέα Υόρκη. Ζει μεταξύ Αθήνας και Νέας Υόρκης και έχει ζήσει και εργαστεί σε πολλές πόλεις όπως την Τεχεράνη, το Βαρανάσι και τη Μπανγκόκ.

Ο καταποντισμός του εγωιστή Γιόχαν Φάτσερ του Μπέρτολτ Μπρεχτ

Ο καταποντισμός του εγωιστή Γιόχαν Φάτσερ του Μπέρτολτ Μπρεχτ

Μετάφραση: Ελένη Βαροπούλου
Σκηνοθεσία: Σίμος Κακάλας

Έναρξη: 30 Νοεμβρίου 2018
Λήξη: 20 Ιανουαρίου 2019

Κείμενο που ανεβαίνει σπάνια, υπηρέτησε για τον Μπρεχτ μια άσκηση διάρρηξης των ορίων προς το αδύνατο, το ουτοπικό. Γέννημα ιδιόρρυθμο κι εκρηκτικό, μιας γραφής που επιχείρησε να υπονομεύσει κάθε σύμβαση με διάθεση ριζοσπαστική όσο ποτέ άλλοτε στα χρονικά της μπρεχτικής θεατρικής λογοτεχνίας και πράξης. Ακριβώς χάρη στα εγγενή χαρακτηριστικά της ουτοπικής του φύσης αποτελεί μια ελκυστική πρόταση για ένα «άλλο θέατρο». Κείμενο πρόκληση τότε, αλλά και τώρα, όπως σημειώνει η Ελένη Βαροπούλου που υπογράφει τη μετάφραση, εξασφαλίζει τη θέση του στο πεδίο του σύγχρονου πειραματισμού για τη θεατρική εμπειρία σε κάθε της έκφανση.

Ο σκηνοθέτης Σίμος Κακάλας, πιστός στην ανήσυχη ιδιοσυγκρασία του και με την ίδια πάντοτε ανατρεπτική διάθεση, απαντά στην πρόκληση του μπρεχτικού κειμένου με μια παράσταση που αποδεικνύει ότι οι καινοτόμες ιδέες του Γερμανού δραματουργού παραμένουν αφετηρία προς γόνιμες αναζητήσεις. Την πρωτότυπη μουσική της παράστασης υπογράφει ο Γιάννης Αγγελάκας στην πρώτη του συνεργασία με τον Σίμο Κακάλα και το Εθνικό Θέατρο.

Ο Καταποντισμός του εγωιστή Γιόχαν Φάτσερ είναι ένα πολυσυζητημένο, αλλά και σχεδόν άγνωστο έργο που ο Μπρεχτ έγραψε μεταξύ 1926 και 1931 αφήνοντάς το ημιτελές, αποσπασματικό, ανοιχτό. Αυτό το δραματικό και ποιητικό υλικό ξεδιπλώνεται σε περισσότερες από πεντακόσιες σελίδες. Περιλαμβάνει σκηνές, σημειώσεις, χορικά, λυρικά κομμάτια και κείμενα φιλοσοφικού περιεχομένου. Είναι ένα «λατομείο» ιδεών και μορφών που προσφέρεται για διασκευές, πολιτικό στοχασμό και σκηνικούς πειραματισμούς.

Τέσσερις Γερμανοί στρατιώτες λιποτακτούν από το Δυτικό Μέτωπο του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου. Ανάμεσά τους, ο Γιόχαν Φάτσερ, πρόσωπο με ιδιαίτερα εγωιστική συμπεριφορά που δημιουργεί προβλήματα στο εσωτερικό της ομάδας. Οι λιποτάκτες κρύβονται στην πόλη Μιλχάιμ και καταποντίζονται καθώς ο ευρηματικός ατομικιστής Γιόχαν Φάτσερ, με την ανεύθυνη συμπεριφορά του, τινάζει την ομάδα, το μικρό «κολλεκτίφ», στον αέρα.

H παράσταση είναι κατάλληλη για θεατές από 15 ετών και άνω.

Ταυτότητα Παράστασης

Μετάφραση – Διασκευή: Ελένη Βαροπούλου
Σκηνοθεσία: Σίμος Κακάλας
Σκηνικά – Κοστούμια: Kenny MacLellan
Μουσική: Γιάννης Αγγελάκας
Φωτισμοί: Παναγιώτης Λαμπής
Επιμέλεια Ήχου: Coti Κ.
Βοηθός Σκηνοθέτης: Δημήτρης Καλακίδης
Μάσκες: Μάρθα Φωκά

Διανομή: Μιχάλης Βαλάσογλου, Νίκος Γιαλελής, Σίμος Κακάλας, Χαρά Κότσαλη, Κωνσταντίνος Μωραΐτης, Μάνος Πετράκης, Φελίς Τόπη

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων: Τετάρτη έως Σάββατο 21:00, Κυριακή 20:00

‘Εργο της Συλλογής του ΕΜΣΤ

ΝΙΚΟΣ ΤΡΑΝΟΣ

Ένας παγετώνας στο τραπέζι μας, 2013
Άργιλος ψημένος και υαλωμένος στους +1100 βαθμούς κελσίου, ξύλινο οικιακό έπιπλο
230 x 180 x 100 εκ.
Δωρεά από τον καλλιτέχνη, 2017
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Αρ. Εισ. 1073/17

Η γλυπτική εγκατάσταση Ένας Παγετώνας στο τραπέζι μας, 2013 του Νίκου Τρανού εκκινεί από το τραγικό συμβάν της πυρηνικής καταστροφής στο εργοστάσιο στη Φουκουσίμα το 2011, προκειμένου να πραγματευτεί την έννοια του «πυρηνικού χειμώνα», όπως ονομάζεται ο όρος που αναφέρεται στην επιστημονική υπόθεση γύρω από την καθολική περιβαλλοντική καταστροφή που θα επιφέρουν πυρηνικές εκρήξεις σε ένα πυρηνικό πόλεμο.

Το έργο δομείται ως μια συσσώρευση επάλληλων πυκνών στρωμάτων μεταλλαγμένων φυτικών και ζωικών οργανισμών, ανθρωπόμορφων και τερατόμορφων-μυθικών όντων καθώς και αρχιτεκτονημάτων, τα οποία βρίσκονται σε μια εύθραυστη ισορροπία που τελεί υπό μια μόνιμη απειλή κατάρρευσης.  Πρώτη ύλη για τη δημιουργία τους είναι ο  άργιλος- ως το πρωταρχικό υλικό που αξιοποίησε ο άνθρωπος με τη χρήση της φωτιάς- ο οποίος έχει και ψηθεί και υαλωθεί πολλαπλές φορές σε 1050 βαθμούς Kελσίου. Ο καλλιτέχνης δανείζεται το ροζ χρώμα από την σήμανση στις νοσοκομειακές πτέρυγες στις οποίες νοσηλεύτηκαν εργάτες του εργοστασίου μετά την πυρηνική έκρηξη. Η γλυπτική «συνάρθρωση» από τις ρέουσες γκροτέσκο φόρμες τοποθετείται από τον καλλιτέχνη σε ένα παλιό ξύλινο οικιακό τραπέζι, επαναφέροντας την απειλούμενη  καταστροφή και κοσμολογική κατάρρευση σε μια ανθρωπομετρική και -τελικά- οικεία κλίμακα.

Γεννήθηκε στους Ζάρακες Ευβοίας το 1957. Σπούδασε γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και στην Ecoledes Βeauxrts στο Παρίσι. Διδάσκει γλυπτική στην A.Σ.K.T. από το 1995.Έχει πραγματοποιήσει αρκετές ατομικές εκθέσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις και διεθνείς διοργανώσεις στην Ελλάδα και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.

Ο ορφανός Τζάο του Ζι Ζουν Ζιανγκ

Ο ορφανός Τζάο του Ζι Ζουν Ζιανγκ
Σκηνοθεσία: Γουάνγκ Ξιάοινγκ (Wang Xiaoying)
Έναρξη: 18 Νοεμβρίου 2018
Λήξη: 02 Δεκεμβρίου 2018

Ο ορφανός Τζάο χαρακτηρίζεται ως ο Άμλετ της κλασικής κινεζικής λογοτεχνίας. Ένα έργο «ζαζού» –μια σκηνική σύνθεση πρόζας και ποίησης, χορού και παντομίμας, με έμφαση στο κωμικό στοιχείο ή στο αίσιο τέλος. Γράφτηκε τον 13ο αιώνα και αποδίδεται στον Ζι Ζουν Ζιανγκ. Μια ιστορία που αγαπήθηκε πολύ σε όλο τον κόσμο και γνώρισε αναρίθμητες αναβιώσεις στο θέατρο, στην όπερα, στον χορό, ακόμη και στον κινηματογράφο. Πρόκειται για το πρώτο δράμα της Κίνας που μεταφράστηκε σε ευρωπαϊκές γλώσσες και ενέπνευσε δεκάδες διασκευές, μεταξύ των οποίων, αυτές του Βολταίρου και του Μεταστάζιο, αλλά και μια ημιτελή εκδοχή από τον Γκαίτε.

Η παράσταση πραγματοποιείται στο πλαίσιο διμερούς διακρατικής συμφωνίας των Εθνικών Θεάτρων των δύο χωρών. Τη διασκευή και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο διακεκριμένος Κινέζος σκηνοθέτης Δρ. Wang Xiaoying. Οι προσεγγίσεις του αναμειγνύουν ανατολικά και δυτικά στοιχεία, ενώ ποτέ δεν είναι αναμενόμενες! Προορισμός μας; Το σύμπαν της κινεζικής κουλτούρας και όψεις της πολύπλευρης ταυτότητας ενός αρχαίου λαού μέσα από ένα έργο ορόσημο.

Ο Του Αν Γκου σφαγιάζει τον Πρίγκιπα της Δυναστείας των Τζιν και τους ανθρώπους του. Χάρη στην αυτοθυσία ενός γιατρού διασώζεται ο νεογέννητος γιος του πρίγκιπα, ο οποίος, έπειτα από χρόνια, θα εκδικηθεί για την εξόντωση της οικογένειάς του. Το έργο αναδεικνύει αριστοτεχνικά το θέμα ενός οικογενειακού ξεκληρίσματος και της εκδίκησής του, της εξουσίας και της απόδοσης δικαιοσύνης, της απώλειας και της αυτοθυσίας.

Ταυτότητα Παράστασης

Διασκευή: Ιου Τσινγκ Φενγκ (Yu Qingfeng)
Μετάφραση στα ελληνικά: Λι Τσενγκ Γκούι (Li Chenggui), Σιου Τζινγκ (Xu Jing)
Επιμέλεια μετάφρασης στα ελληνικά: Σοφία Καψούρου
Σκηνοθεσία: Γουάνγκ Ξιάοινγκ (Wang Xiaoying)
Σκηνικά: Liu Kedong
Κοστούμια: Zhao Yan
Σύνθεση Μουσικής & Μουσική επί σκηνής: Ιάκωβος Παυλόπουλος
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Βοηθός Σκηνοθέτης: Wang Jiannan
Μάσκες – Μακιγιάζ: Shen Miao

Διανομή: Hou Yansong, Yu Fengxia, Θανάσης Ακοκκαλίδης, Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Γιώργος Ζυγούρης, Σταύρος Καραγιάννης, Γιασεμή Κηλαϊδόνη, Ελίτα Κουνάδη, Λήδα Κουτσοδασκάλου, Δαυίδ Μαλτέζε, Κωστής Πατρίκιος, Τζίνη Παπαδοπούλου, Θανάσης Σαράντος, Δήμητρα Χαριτοπούλου, Βαγγέλης Ψωμάς

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων: Τετάρτη 21:00, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 17:30 – Κυριακή 21:00

Γλώσσα Παράστασης: ελληνική & κινεζική – Με υπέρτιτλους στα ελληνικά

‘Εργο της Συλλογής του ΕΜΣΤ

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΧΑΝΔΡΗΣ

Άγρυπνη Κατλέυα 1, 2016
Ατσαλόσυρμα και μεταξόχαρτο
60 x 50 x 35 εκ
Αγορά 2017
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Αρ. Εισ. 1090/1

Το έργο Άγρυπνη Κατλέυα 1 εντάσσεται σε μια σειρά έργων που εκτέθηκαν στην ενότητα με τίτλο την αμφίσημη λέξη “Schattenentblösster”, η οποία προέρχεται από ποίημα του Πωλ Τσελαν και μπορεί να αναφέρεται σε κάποιον που αποκαλύπτεται από τις σκιές αλλά και σε κάποιον που αποκαλύπτει τις σκιές. Το ίδιο το έργο, κατασκευασμένο από μαύρο μεταξόχαρτο, προκύπτει μέσα από μια απόπειρα αποτύπωσης και ενσωμάτωσης του ίχνους της σκιάς και της σκιάς του με σκοπό την απεικόνιση μιας μνήμης. Μέσα από το φευγαλέο, άπιαστο και απροσδιόριστο γλυπτικό αντικείμενο με προέλευση μια προσωπική ανάμνηση, ο Παντελής Χανδρής αναφέρεται στα ακαθόριστα όρια και στις αβέβαιες συνδέσεις και αντιφάσεις που συνυπάρχουν στη σκιά, στη μνήμη και την εσωτερικότητα του οπτικού συμβάντος.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1963. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών  (εργαστήριο Δημήτρη Μυταρά 1982-1987) με υποτροφία Ι.Κ.Υ. Έχει βραβευθεί με το 1ο Βραβείο του Ιδρύματος Γιάννη και Ζωής Σπυρόπουλου (1992) και με το βραβείο της A.I.C.A (2010). Από το 2007 διδάσκει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Απόψε αυτοσχεδιάζουμε του Λουίτζι Πιραντέλλο

Απόψε αυτοσχεδιάζουμε του Λουίτζι Πιραντέλλο
Μετάφραση-Σκηνοθεσία-Διασκευή: Δημήτρης Μαυρίκιος
Έναρξη: 11 Νοεμβρίου 2018
Λήξη: 24 Φεβρουαρίου 2019

Το έργο του νομπελίστα Λουίτζι Πιραντέλλο σμίγει ξανά με τη μουσική του βραβευμένου με Όσκαρ Μάνου Χατζιδάκι σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαυρίκιου και τη μουσική διασκευή και ενορχήστρωση του Νίκου Κυπουργού. Ο πολυδιάστατος σκηνοθέτης Δημήτρης Μαυρίκιος, γνώστης σε βάθος της περίπτωσης Πιραντέλλο, ξαναφέρνει τον Σικελό δραματουργό στο Εθνικό Θέατρο με μια παράσταση ύμνο στο θέατρο και στους ανθρώπους του.

Ένας θίασος προσπαθεί να διασκευάσει σε θεατρικό έργο το διήγημα του Λουίτζι Πιραντέλλο Λεονόρα, Αντίο!. Οι σκηνοθετικές εντολές προκαλούν σύγχυση στους ηθοποιούς, οι οποίοι στο μεταξύ ταυτίζονται τόσο πολύ με τους ρόλους τους, ώστε διώχνουν τον σκηνοθέτη προκειμένου να ζήσουν τις ζωές των χαρακτήρων που υποδύονται!

Η δύναμη του δημιουργήματος έναντι του δημιουργού είναι ζήτημα ουσιώδες για την τέχνη, αλλά και για τον Λουίτζι Πιραντέλλο. Το έργο, το οποίο συμπληρώνει την τριλογία (Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα, Ερρίκος ο Δ‘, Απόψε αυτοσχεδιάζουμε) του συγγραφέα υπό τη μορφή «θεάτρου μέσα στο θέατρο», πραγματεύεται το πλέον αγαπημένο του θέμα: τη σύγχυση της φαντασίας με την πραγματικότητα.

Ο Λουίτζι Πιραντέλλο, άλλωστε, δεν είναι μόνο ένας καταξιωμένος συγγραφέας, τα έργα του οποίου συνεχίζουν να παίζονται με αμείωτο ενδιαφέρον σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι επίσης ένας σπουδαίος Ευρωπαίος διανοούμενος και εμβριθής πολιτικός στοχαστής.

Η παράσταση είναι κατάλληλη για θεατές από 15 ετών και άνω.

Ταυτότητα Παράστασης

Μετάφραση- Δραματουργία-Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μαυρίκιος
Σκηνικά: Δημήτρης Πολυχρονιάδης
Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου
Κινησιολογία: Βάλια Παπαχρήστου
Βίντεο: Δημήτρης Μαυρίκιος- Άγγελος Παπαδόπουλος
Πρωτότυπη Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Μουσική- Διασκευή- Προσαρμογή- Ενορχήστρωση: Νίκος Κυπουργός
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Συνεργασία στη σκηνοθεσία: Μανώλης Δούνιας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαρία Βαρδάκα
Σχεδιασμός Ήχου- Ενορχήστρωση: Στάθης Σκουρόπουλος
Μουσική Διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου
Διανομή: Κωνσταντίνος Αρνόκουρος, Μαρία Βαρδάκα, Αλέξανδρος Βάρθης, Γιάννης Βογιατζής, Δημήτρης Κακαβούλας, Δημήτρης Μαυρίκιος, Γιώργος Μπένος, Ράνια Οικονομίδου, Εύα Οικονόμου-Βαμβακά, Στέφανος Παπατρέχας, Γιούλικα Σκαφιδά, Νεκτάριος Φαρμάκης, Λυδία Φωτοπούλου
Συμμετέχουν: Μιχάλης Αρτεμησιάδης, Γιάννης Αρτεμησιάδης
Μουσικός επί σκηνής: Νταλανίκα Λιλή

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων:

Τετάρτη 19:00 – Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 20:30 – Κυριακή 19:00

* Για το χρονικό διάστημα από 18 Νοεμβρίου έως 02 Δεκεμβρίου 2018, οι ημέρες και ώρες παραστάσεων τροποποιούνται ως εξής: Τετάρτη 17:30 – Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 21:00 – Κυριακή 17:30 (Δεν θα πραγματοποιηθεί παράσταση στις 18/11)

Υπέρτιτλοι στα Αγγλικά: Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή

‘Εργο της Συλλογής του ΕΜΣΤ

ΠΑΝΟΣ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ

Νίσυρος, 2014 – 2015
Ψηφιακή εκτύπωση μελάνης σε χαρτί αρχειακών προδιαγραφών (digital inkject archival print) σε κορνίζα με πλέξιγκλας με UV προστασία
1,5 x 3 μ
Έκδοση 5 + 2AP
Μακροχρόνιος δανεισμός από τον καλλιτέχνη στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

 Η φωτογραφία Νίσυρος είναι αποτέλεσμα μιας πολυήμερης διαδικασίας φωτογραφικών λήψεων από τον κρατήρα «Στέφανος» του ηφαιστείου της Νισύρου, μελετημένες και πραγματοποιημένες από τον Πάνο Κοκκινιά. Η τελική φωτογραφία, προϊόν σύνθεσης εκατοντάδων φωτογραφιών, διατηρεί την καθαρότητα της εκ του φυσικού παρατήρησης και παραπέμπει, λόγω του μεγέθους και της δομής της, σε πίνακα ιστορικής ζωγραφικής. Φωτογραφίζοντας πλήθη τουριστών να αυτό-φωτογραφίζονται και να φωτογραφίζουν μέσα στο σκληρό τοπίο του κρατήρα, ο καλλιτέχνης δημιουργεί πολλαπλά στρώματα αντιθέσεων χώρου, χρόνου και ύλης: ο γεωλογικός χρόνος του σκληρού τοπίου απέναντι στην εφήμερη ελαφρότητα της ανθρώπινης δραστηριότητας. Παράλληλα, μέσα από αυτόν τον φωτογραφικό «Κήπο των επίγειων απολαύσεων» ο Πάνος Κοκκινιάς κάνει ένα σχόλιο για το ίδιο το  φωτογραφικό μέσο.

Ο Πάνος Κοκκινιάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1965. Την περίοδο 1986-1989σπούδασε Φωτογραφία στο Τ.Ε.Ι. Αθηνών, ενώ συνέχισε τις σπουδές του το 1991-1993 στο SchoolofVisualArts της Νέας Υόρκης, το 1994-1996 στο YaleSchoolofArt, καθώς και με τη διδακτορική του εργασία στο UniversityofDerby (2002-2009). Είναι αποδέκτης υποτροφιών του Ι.Κ.Υ., του Ιδρύματος Ωνάση και του YaleSchoolofArt ενώ έχει βραβευθεί με το WardCheneyAward του πανεπιστημίου του Yale. Έργα του βρίσκονται σε μουσεία και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Ξύπνα Βασίλη του Δημήτρη Ψαθά

Ξύπνα Βασίλη του Δημήτρη Ψαθά

ΚΤΙΡΙΟ ΤΣΙΛΛΕΡ – ΣΚΗΝΗ «ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΣ»

Ένα καυστικό κοινωνικοπολιτικό σχόλιο, «ντυμένο» με τον πιο εύθυμο και εύσχημο τρόπο. Μια κωμωδία από τον αξεπέραστό μας συγγραφέα Δημήτρη Ψαθά για το παιχνίδι του χρήματος έναντι κάθε ιδεολογίας. Ο Δημήτρης Ψαθάς, αγαπητός στο θεατρικό και κινηματογραφικό κοινό του τόπου, σε μια διαχρονικά αποκαλυπτική και οξυδερκή σάτιρα. Η πένα του στηλιτεύει τους καιροσκοπισμούς φανατικών κάθε ιδεολογικοπολιτικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία.

Ο Άρης Μπινιάρης, πιστός στην ιδιόχειρη θεατρική του φόρμα, φέρνει στη σκηνή την ατμόσφαιρα των σίξτις με διάθεση ευρηματική. Εμβαθύνει, βλέπει πέραν της εξιδανικευμένης εγγραφής μιας εποχής στο συλλογικό ασυνείδητο. Με ματιά σύγχρονη αποκρυπτογραφεί το ιδιότυπο ύφος του συγγραφέα που μιλά για τα «σοβαρά» μπλέκοντας το γέλιο με το σφίξιμο στο στομάχι. Φωτίζει μοναδικά τη συνάφεια του έργου με το σήμερα.

Βρισκόμαστε στα γραφεία του εκδοτικού οίκου Φαρλάκου. Παρακολουθούμε με νέα ματιά μια κωμωδία της νεοελληνικής δραματουργίας που λατρεύτηκε στην κινηματογραφική της εκδοχή ως μια από τις πιο διασκεδαστικές. Ο Βασίλης, συντηρητικών πολιτικών φρονημάτων, και ο Μάνος, προοδευτικών, συγκρούονται για τις συνθήκες εργασίας, αλλά και για το περιεχόμενο των βιβλίων που εκδίδονται. Σημείο αιχμής για την πνευματική διαμάχη, ο ποιητής Φανφάρας και η στρατευμένη συντηρητική ποίησή του. Πολύ γρήγορα, όμως, η τύχη τα φέρνει έτσι ώστε οι πολιτικές πεποιθήσεις των δύο συναδέλφων αλλάζουν και οι καταστάσεις που ακολουθούν δοκιμάζουν τους ήρωες. Ποιος από τους δύο θα καταφέρει να προσαρμοστεί στα ήθη και το πνεύμα της νέας εποχής;

Ταυτότητα Παράστασης

Διασκευή: Θεοδώρα Καπράλου
Σκηνοθεσία: Άρης Μπινιάρης
Σκηνικά- Κοστούμια: Πάρις Μέξης
Μουσική: Φώτης Σιώτας
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Δώρα Ξαγοράρη

Διανομή: Γιώργος Γάλλος, Ελισσάβετ Κωνσταντινίδου, Ηρώ Μπέζου, Άρης Μπινιάρης, Γιώργος Παπαγεωργίου, Στέφανος Πίττας, Κωνσταντίνος Σεβδαλής, Λυδία Τζανουδάκη, Έλενα Τοπαλίδου, Αινείας Τσαμάτης

Μουσικοί επί σκηνής: Φώτης Σιώτας, Δημήτριος Τσεκούρας

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων: Τετάρτη 18:00 – Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 21:00, Κυριακή 18:00

‘Εργο της Συλλογής του ΕΜΣΤ

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΚΟΚΚΙΝΙΔΗΣ

Μάιος 1967, 1967
από τη σειρά Των δε κακών μνήμη… 1967-1997
Ακρυλικό σε χαρτόνι συσκευασίας κολλημένο σε κοντραπλακέ θαλάσσης
(δύο τμήματα)
116,9 x 60,5 εκ.
Δωρεά του καλλιτέχνη, 2002
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Aρ. Εισ. 234/02

Σημαντικός ζωγράφος και επί μακρόν δάσκαλος πολλών νεότερων καλλιτεχνών (διετέλεσε και πρύτανης της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών), ο Δημοσθένης Κοκκινίδης  παρουσίασε ήδη από τις αρχές του ΄60 ένα σώμα έργων με έντονα κριτικό, πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο.  Ζωγράφισε το μεγαλύτερο μέρος της σειράς των 12 έργων με τίτλο …των δε κακών μνήμη…  από το Μάιο του 1967 έως την άνοιξη του 1968, τους πρώτους δηλαδή μήνες της Χούντας των Συνταγματαρχών. Ανακάλυψε σε μια γωνιά του εργαστηρίου του ένα δέμα από χαρτόνια συσκευασίας και αποφάσισε να δουλέψει πάνω τους εικόνες που προέκυπταν από τα αποκόμματα των εφημερίδων, που ήταν γεμάτα από φωτογραφίες ένστολων αξιωματικών. Απέδωσε τις μορφές τους παραμορφωμένες, συχνά σχεδόν τερατόμορφες άλλοτε αφαιρετικά, χωρίς ευδιάκριτα χαρακτηριστικά και λεπτομέρειες, κι άλλοτε εξπρεσιονιστικά. Κεφάλια με πηλήκια, πολιτικοί ανδρείκελα, καρικατούρες ανθρωποειδών, σημαίες, τανκς, μορφές φιμωμένες μετατρέπονται από την εξπρεσιονιστική γραφή του Κοκκινίδη σε κραυγή πόνου και καταγγελία της εφιαλτικής πραγματικότητας που επεβλήθη από την βίαια ανατροπή της δημοκρατίας στην Ελλάδα.

Γεννήθηκε το 1929 στην Αθήνα. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1952-1958). Από τη δεκαετία του 1960 υπήρξε μέλος της «Ομάδας Τέχνης Α/» και της «Ομάδα για την επικοινωνία και την εκπαίδευση στην Τέχνη». Εκλέχτηκε καθηγητής στην ΑΣΚΤ το 1976, όπου δίδαξε ζωγραφική διατελώντας επίσης αντιπρύτανης (1978-1980) και πρύτανης (1980-1982). Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Επαναστατικές μέθοδοι για τον καθαρισμό της πισίνας σας της Αλεξάνδρας Κ*

Επαναστατικές μέθοδοι για τον καθαρισμό της πισίνας σας της Αλεξάνδρας Κ*

Με άρτια θεατρικά γραφή και από τις πλέον αξιόλογες της νέας γενιάς Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων, η Αλεξάνδρα Κ* «σκαλίζει» τις πιο «κοντόθωρες» πτυχές της νοοτροπίας μας. Παίρνει απόσταση και παρατηρεί. Βλέπει τις στρεβλώσεις που συχνά παραβλέπουμε. Μας εισάγει στον φαύλο κύκλο επικράτησης μιας αυθεντικά ελληνικής, μάλλον, «κατ’ έθιμο» αντίληψης του κόσμου. Εκεί θα αναγνωρίσουμε στοιχεία πολύ δικά μας. Αν όχι του ίδιου μας του εαυτού, σίγουρα κάποιου πολύ οικείου, ενός φίλου ή του… γείτονα.

Μετά την επιτυχία που σημείωσε την περασμένη θεατρική περίοδο το ολοκαίνουργιο έργο της Αλεξάνδρας Κ* επαναλαμβάνεται για λίγες παραστάσεις στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Τη σκηνοθεσία του έργου υπογράφει ο Σαράντος Γεώργιος Ζερβουλάκος, σκηνοθέτης με αξιοσημείωτη πορεία και βραβεύσεις στο εξωτερικό, που παρουσιάζει για πρώτη φορά δουλειά του στην Αθήνα. Η παράσταση μάς προκαλεί να τολμήσουμε… Να κοιτάξουμε κι εμείς στον καθρέφτη που μας ετοίμασαν. Ίσως αντιληφθούμε πολλά από το είδωλό μας.

Η πρώτη ιδιωτικοποίηση δημόσιας γης απειλεί το αυθαίρετο εξοχικό του Αντώνη Τάδε και μαζί ολόκληρη την προσωπική του μυθολογία. Κυρίως όμως απειλεί το μέλλον των παιδιών του, τουλάχιστον όπως ο ίδιος το έχει φανταστεί. Αποφασισμένος να παλέψει μέχρις εσχάτων για να σώσει την «επένδυση ζωής» του, ο Αντώνης θα συγκρουστεί όχι μόνο με τους κρατικούς μηχανισμούς, αλλά και με τα ίδια του τα παιδιά. Ανίσχυρος απέναντι στο κράτος και το ξένο κεφάλαιο, θα κηρύξει ανεξάρτητο κράτος τη γη που ο ίδιος έχει καταπατήσει και θα στεφθεί λαϊκός ήρωας για μία ημέρα. Το ζήτημα όμως ήταν πάντα η επόμενη. Αυτή που κάποτε ανήκε στα παιδιά του. Η παλιά «κακή» γενιά συγκρούεται -οπλισμένη- με την «κακομαθημένη» καινούρια, το θυμικό δίκαιο με το αστικό, και η τυπική ελληνική οικογένεια με την ίδια της την επιβίωση.

Η παράσταση παρουσιάζεται με αγγλικούς υπέρτιτλους

Ταυτότητα Παράστασης

Κείμενο: Αλεξάνδρα Κ*

Σκηνοθεσία: Σαράντος Γεώργιος Ζερβουλάκος
Σκηνικά – Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη, Σαράντος Γεώργιος Ζερβουλάκος
Βίντεο: Νίκος Πάστρας
Μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Δραματολόγος – Βοηθός Σκηνοθέτη: Στέλλα Ράπτη

Διανομή: Μανώλης Μαυροματάκης, Ρόζα Προδρόμου, Μιχάλης Τιτόπουλος, Eva Maria Sommersberg

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων: Τετάρτη έως Σάββατο 21:00, Κυριακή 20:00

* Δεν θα πραγματοποιηθούν παραστάσεις από 5 έως και 10 Νοεμβρίου

* Στις 10 και 11 Οκτωβρίου η παράσταση θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο των 53ων ΔΗΜΗΤΡΙΩΝ στη Θεσσαλονίκη.

* Στις 08 Νοεμβρίου θα παρουσιαστεί στο Διεθνές Φεστιβάλ Σύγχρονου Θεάτρου στο Μπρασόβ της Ρουμανίας.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΥΠΑΡΑΚΗΣ

Global, 2000
Φωτογραφική εκτύπωση
100 x 100 εκ.
Δωρεά του καλλιτέχνη, 2002
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Aρ. Εισ. 471/02

‘Εργο της Συλλογής του ΕΜΣΤ 

Τα υβριδικά έργα του Γιώργου Γυπαράκη αναπτύσσονται μέσα από μια οξυδερκή και λεπτομερή παρατήρηση όψεων του καθημερινού περιβάλλοντος, τις οποίες υποβάλλει σε μια διαδικασία κριτικού μετασχηματισμού.

Η φωτογραφία με τίτλο Global εντάσσεται σε μια ευρύτερη ενότητα έργων  μεγεθυμένων φωτογραφικών αποτυπώσεων που παρουσιάζονται σε φωτεινά κουτιά (light box). Ο Γυπαράκης εστιάζει και απομονώνει στοιχεία και λεπτομέρειες του ανθρώπινου και φυσικού περιβάλλοντος και της καθημερινής πραγματικότητας φωτογραφίζοντας τα με ένα μακρο-ευρυγώνιο φακό του από μια ελάχιστη απόσταση 5 εκατοστών. Η αποκοπή και από-πλαισίωση των λεπτομερειών προσδίδει ιδιαίτερη βαρύτητα σε αυτό το στοιχείο του «ελάσσονος», το οποίο μέσα από την υπερ-μεγέθυνση του λειτουργεί τελικά ως μεταφορά του όλου. Με το διεισδυτικό και παραμορφωτικό βλέμμα ενός φυσιοδίφη, ο καλλιτέχνης στοχεύει μέσα από τις φωτογραφικές αποτυπώσεις σε μια ενοποίηση μικρόκοσμου-μακρόκοσμου, θέτοντας ερωτήματα γύρω από την ανθρώπινη συνθήκη  και την οικουμενική της διάσταση.

Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο το 1962. Σπούδασε στη Σχολή Εφαρμοσμένων Εικαστικών Τεχνών «Βακαλό» (1980-1983) και στη Σχολή Καλών Τεχνών του ΑΠΘ (1984-1989, 1990-93). Είναι Επίκουρος Καθηγητής στη Σχολή Aρχιτεκτόνων Mηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Αθηνών.

Τίμων ο Αθηναίος - Ουίλλιαμ Σαίξπηρ & Τόμας Μίντλτον

Τίμων ο Αθηναίος  – Ουίλλιαμ Σαίξπηρ & Τόμας Μίντλτον
Τίμων ο Αθηναίος. Πρόσωπο ιστορικό, συμβολικό, μα τόσο οικείο. Η περιπέτειά του, μια τραγωδία που ισορροπεί μεταξύ σάτιρας, φάρσας και αλληγορίας, όπως η αληθινή ζωή. Ο σκηνοθέτης Στάθης Λιβαθινός, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, γοητεύεται από ένα έργο που γεννήθηκε σε ιδιάζουσα συνθήκη, αινιγματικό, με ανεξάντλητο μυστήριο σπάνια παρουσιασμένο.

Ο Τίμων, άρχοντας στην πόλη των Αθηνών τον 5ο αιώνα π.Χ., ζει πολύ πέρα από τις οικονομικές του δυνατότητες. Ξοδεύει την περιουσία του σε δώρα προς φίλους και απολαύσεις στις οποίες συμμετέχει ολόκληρος ο αντρικός κόσμος της Αθήνας. Σύντομα οι φιλίες του Τίμωνα θα δοκιμαστούν και όσοι ευεργετήθηκαν από τον ίδιο θα κληθούν να αποδείξουν τη φιλία τους απέναντί του.

Ο Σαίξπηρ εμπνέεται από ένα υπαρκτό πρόσωπο της αρχαίας Αθήνας. Συνεργάζεται με έναν από τους δημοφιλέστερους δραματουργούς της εποχής του, τον Τόμας Μίντλτον, και μας δίνει τον Τίμωνα. Έργο «υβρίδιο» μιας περιόδου αναζήτησης και πειραματισμού του μεγάλου δραματουργού, αποτελεί το ίχνος του εγχειρήματός του με μια φόρμα δίχως προηγούμενο σε άλλα έργα του.

Ένα έργο-πρόκληση για τον πλούτο, το χρέος, τη φιλία, την κολακεία, την εθελοτυφλία, τις ψευδαισθήσεις και τις πλάνες, τη γενναιοδωρία, την αχαριστία, διαχρονικό και πάντοτε ενοχλητικό. Ενσαρκώνεται από την αεικίνητη ομάδα του Στάθη Λιβαθινού, «εμπλουτισμένη» με μερικούς από τους αξιότερους ηθοποιούς της νέας γενιάς.
Ταυτότητα Παράστασης

Μετάφραση: Νίκος Χατζόπουλος | Σκηνοθεσία: Στάθης Λιβαθινός | Σκηνικά – Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου | Κίνηση: Μαρία Σμαγιέβιτς | Μουσική Σύνθεση: Λύσανδρος Φαληρέας | Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου | Μουσική Διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου

Διανομή: Αργυρώ Ανανιάδου, Βασίλης Ανδρέου, Γιώργος Δάμπασης, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Νίκος Καρδώνης, Στάθης Κόικας, Φώτης Κουτρουβίδης, Αναστάσης Λαουλάκος, Φοίβος Μαρκιανός, Στρατής Πανούριος, Δημήτρης Παπανικολάου, Μαρία Σαββίδου, Χρήστος Σουγάρης, Μάνος Στεφανάκης, Άρης Τρουπάκης, Αντιγόνη Φρυδά

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων:

Τετάρτη έως Σάββατο 20:30, Κυριακή 19:00

Υπέρτιτλοι στα Αγγλικά: Καθημερινά

 

‘Εργο της Συλλογής του ΕΜΣΤ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ  ΨΥΧΟΥΛΗΣ

Καταρράκτης, 2005

Ακρυλικό σε δερματίνη
Διάμετρος 112,5 εκ
Αγορά με χρηματοδότηση Ελλήνων Συλλεκτών, 2005
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Αρ. Εισ. 542/05

Ο Καταρράκτης σηματοδοτεί μια διπλή μετατόπιση μορφολογική και θεματολογική στο πολύπλευρο έργο του του Αλέξανδρου Ψυχούλη μέσα από την επαναπραγμάτευση τόσο του μέσου της ζωγραφικής όσο και του καλλιτεχνικού είδους της τοπιογραφίας. Με σχεδιαστική καθαρότητα και γραμμική σαφήνεια, ο καλλιτέχνης αντλεί το οπτικό λεξιλόγιο του από το χώρο της γραφιστικής και του animation, διευρύνοντας τα όρια της ζωγραφικής στο σημείο τομής της με τις ψηφιακές τέχνες.

Το έργο τοποθετείται σε συνέχεια της ενότητας Θηλαστικά που παρουσίασε το 2005, μιας σειράς από κυκλικές ζωγραφικές εικόνες που διερευνούν την έννοια της οικογένειας, τόσο στην ανθρωπολογική της διάσταση  όσο και ως «μηχανισμού παραγωγής συλλογικών τραυμάτων». Με ειρωνική και παιγνιώδη διάθεση ο καλλιτέχνης βάζει στο μικροσκόπιο -όπως υποδηλώνεται και από το κυκλικό σχήμα των έργων- και μεγεθύνει οικογενειακές μνήμες της παιδικής του ηλικίας. Το παρελθόν αναμοχλεύεται και επανερμηνεύεται όχι με τελεσίδικο τρόπο,  αλλά μέσα από μια θραυσματική αμφίσημη εικονοποιία ανοιχτή σε ψυχαναλυτικές ερμηνευτικές προσεγγίσεις. Ειδικότερα,  με  τον αινιγματικό Καταρράκτη, πέρα από την αφήγηση μιας προσωπικής μυθολογίας, ο Ψυχούλης επιχειρεί μια προσωπική εκδοχή  τοπιογραφίας -άρρηκτα συνδεδεμένης με το γενέθλιο τόπο του, το Βόλο-, ανήσυχης, διφορούμενης και ελάχιστα ειδυλλιακής.

 

Αλέξανδρος Ψυχούλης

Γεννήθηκε στον Βόλο το 1966. Την περίοδο 1984-86 σπουδάζει γραφιστική στο ΤΕΙ Αθηνών ενώ στη συνέχεια σπουδάζει ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Το 1997 του απονέμεται το βραβείο Benesse για το έργο του BlackBox με το οποίο συμμετέχει στην 47η Biennale της Βενετίας. Έχει παρουσιάσει το έργο του σε πολυάριθμες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Είναι Καθηγητής  στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα και στο Βόλο.

 

Κείμενα για τα έργα του ΕΜΣΤ: Δάφνη Βιτάλη, Τίνα Πανδή, Σταμάτης Σχιζάκης – Επιμελητές ΕΜΣΤ

Αφίσες των έργων

EL / EN